Lucky in Love - DIY trouwpakket

Wauw wat is het hier stil.   Tijd om de blog te reanimeren: dertig keer pompen, twee keer ademen... hier gaan we dan.

In september - zowaar al 2 maand geleden - vroeg een vriendin om een trouwpakketje voor haar te maken; ze had voor de trouwerij immers al te veel geregel aan haar hoofd.   Ze hoefde enkel maar een ringkussentje, enveloppendoos en gastenboek.   Prima dacht ik, en vertrok ik op een pad dat later bezaaid bleek met twijfels over stofjes, knoopjes, kleurencombinaties en nog meer van dat.

Ik ging dan maar aan de slag met de wit-roze uitnodigingen met blauwe en zwarte accenten, zocht een middenweg tussen 'passend in het kleurenschema' / 'vintage' / 'eenvoudig' en bekwam ten slotte dit resultaat... 

(alvast mijn excuses voor de slechte fotokwaliteit en het kunstlicht, in het echt was het mooier - en vooral minder geel)

Het ringkussentje

Wat het eenvoudigste onderdeel zou worden, werd uiteindelijk een onderwerp van veel gepieker.  In tegenstelling tot de rest van de opdracht, waren er toch specifieke vereisten voor het ringkussentje: 

- passend bij de blauwe outfit van het bruidsmeisje

- eenvoudig en vooral niet te romantisch

- hanteerbaar door bibberende vingertjes

De kleuren van de uitnodiging combineren met blauw bleek niet zo vanzelfsprekend.  Gelukkig vond ik bij Veritas een stofje dat voor harmonie zorgde, toch?

Het kussentje meet zo'n 13x13cm.  

 

De enveloppendoos

Gemaakt van een gerecycleerde, kartonnen doos die ik eerst verstevigde met duck tape om hem weer helemaal dicht te maken en groefjes te overbruggen.  Nadien deed ik er papier-maché-gewijs enkele laagjes wit papier over om hem egaal wit te maken en sneed ik er een gleufje uit. 

Ik maakte een stoffen hoes voor de doos volgens de techniek van Villa Lisa, weliswaar met enkele aanpassingen voor het gleufje en de bodem waar ik de stof met servetlijm vast kleefde. 

Rondom de doos kwam een roos lint, en op dat lint werd er à la Zsazsa 'gezeefdrukt'.  Vruchteloos ging ik op jacht naar dat speciale printerpapier waarover men het in blogland vaak heft.  Gelukkig redde (ex)Stiksel-lid Nicky mij met een vel freezerpaper, helemaal vanuit het verre USA!  Het ding deed prima zijn werk, ik iets minder want de deadline naderde. 
Het hoedje en het oogje werden geflockt.

Ik voorzag ook nog kartonnen initialen die ik met stof bekleedde en een vlaggenlijntje om het geheel wat op te fleuren.

Het gastenboek

Wekenlang ging ik op zoek naar een geschikt gastenboek of album dat ik kon pimpen naar een vroeger voorbeeld.  Geen enkel exemplaar leek geschikt: te klein, te groot, met zwart papier, met pergament, ...  Tot ik deze heerlijke tutorial van Elisanna tegenkwam.  Ik zag het meteen groots (of toch groter): een notaboekje in A4-formaat, ofte een zelfgemaakt gastenboek! 

Voor de versteviging gebruikte ik schildersdoeken op karton van 24x30cm (bij Action), koos de grootste ijzeren ringen beschikbaar bij de Banier en lijmde de veteroogjes nog eens extra vast met superlijm voor ik ze met de Prym-tang te lijf ging.  De naad stikte ik niet toe, maar sloot ik met een blinde steek omdat ik dat iets netter vond.  

Oh ja, een lint kon natuurlijk ook niet ontbreken.

Ik was blij met het resultaat, het enige minpuntje van dit ontwerp is dat de kaft nogal 'wiebelachtig' is wanneer je het gastenboek opengevouwen in de handen houdt.  Daar zou ik nog wat op moeten vinden, tegen de volgende keer misschien...

Oudroze katoen met witte stippen, Stoffen Pauli

Blauwe katoen, Stoffen Pauli

Gebroken wit katoen met textuur, Stoffen Pauli

Wit katoen met blauwe stipjes, Tilda, De Banier

Denyse Schmidt Shelburne Falls Vine & Leaf Maple, Veritas

Vlieseline, Veritas

Vliesofix, Veritas

Satijn lint, Veritas

Parelknoopje, Veritas

Veteroogjes, Prym 5mm, Veritas

Flockfolie, Bambiblauw
Witte textielverf, De Banier

Servetlijm, De Banier

Metalen ringen, De Banier

Schilderzeil, Action

Wit stevig papier, AVA papierwaren

Kartonnen letters, AVA papierwaren
Kleine krijtbordjes, AVA papierwaren

Pin It

Het album der liefde

Het was alweer even geleden, maar gisteren mochten we nog eens de voetjes onder tafel schuiven voor een heerlijk diner, om nadien de benen helemaal los te gooien op de dansvloer.  Er werd getrouwd, gevierd en genoten die bewuste 25 mei.  En dat allemaal in een prachtige gerestaureerde theaterzaal uit de jaren twintig!

Wij schonken het gelukkige paar een fotoalbum.  Het werd voorzien van een mooi stofje, heel wat flockfolie en origami-hartjes uit briefjesgeld die er hier en daar in werden verstopt.   De kleine imperfecties die er helaas stiekem in slopen, worden hopelijk met de mantel der liefde bedekt.

Lege bladzijden die zullen gevuld worden met een romantisch beeldverhaal, het begin van een nieuw sprookje. 

Stof Hamburger Liebe, Bambiblauw

Flockfolie, Bambiblauw

Lint, Veritas

Album, Action

Pin It

Mrs. Proper - a Secret Valentine gift

Ik heb een naaidip.  Een hele, dikke, vette naaidip.  Mijn stoffen raken bestoft, patronen vergelen.  Inspiratie in een winterslaap.  Ofzoiets. 

Met een wijde geeuw rekte ik me uit en sleepte ik die grote, witte machine weer op tafel.  Net op tijd voor Valentijn, mijn Secret Valentine van het Leuvens Stiksel. 

Geen eenvoudige opdracht, zo bleek.  Want al wat ik van haar wist was dat ze van stilte houdt, maar absoluut niet van poetsen én dat ze meestal een friet met curryworst bestelt in de frituur.  Goh...

Dus nam ik een risico: een poets-setje!  Maar dan wel ééntje waardoor je niet langer wil wachten op die grote lente-schoonmaak. 

Ik passeerde eerst even langs de Action, voor een budgetvriendelijke basis om mee te beginnen: wasspelden, rubberen handschoenen, stofdoekjes en een handdoekje.  Al deze dingen werden gepimpt met een leuk bloemenstofje vanop het Stoffenspektakel van vorig jaar. 

Ik stikte wat biais rondom en appliceerde een hartje. 

Ik maakte kleurrijke wasspelden met stof en servetlijm. 

De handschoenen werden opgefleurd met een zachte rand. 

En rondom dat alles werd een klein, cilindervormig zakje genaaid.  Ik maakte er nog een lusje aan dat met een kamsnap open en toe gaat, zodat overal gemakkelijk kan opgehangen worden. 

Het setje heeft ondertussen een nieuwe thuis gevonden, waar het hopelijk nog veel schone (lees: propere) momenten zal beleven! 

En ik, ik keerde terug naar huis met 2 schattige stoffen mandjes, gevuld met uitsteekvormpjes en zelfgemaakte choco en speculaaspasta waar kort na de thuiskomst al niet veel meer van overschoot.  Yummy yummy yummy I got Secret-Valentine Love in my tummy! 

Pin It

Poezelig warmtekussen

Ik stootte onlangs op een oude belofte van mij, ik had la mama blijkbaar ooit een nieuw kersenpitkussentje beloofd.  En belofte maakt nu eenmaal schuld, ook al had ze zich ondertussen zelf zo'n simpel, rechthoekig exemplaar aangeschaft. 

Ik zag hier en daar warmtekussentjes in de vorm van een kat, en dat leek me wel wat.  Alleen vond ik ze net dat tikkeltje te duur en maakte ze dus gewoon zelf.   Ik tekende het patroon iets ronder dan de winkelmodellen, zodat het beestje braaf  om de nek blijft liggen.

Het moest bovendien een knuffelzacht kussentje worden, maar dat idee botste met de '100% katoen-regel'.  Gelukkig lieten Mama Saartje en Lila me weten dat zij al uitgebreid experimenteerden met nicky velours in de microgolf; en als ook de grote meneer van Stoffen Pauli zegt dat het kan, dan moet het wel waar zijn.  Synthetische fleece vatte daarentegen vuur, misschien toch iets té warm naar mijn goesting... 

Voor de vulling deze keer geen kersenpitten.  Of nee, nooit meer kersenpitten!  Ik ontdekte namelijk lijnzaad, een gouden tip die ik in de spreekwoordelijke wandelgangen van het Leuvens Stiksel oppikte. Zo heerlijk mals en zacht, ik wil niets anders meer.  Al zouden rogge en koolzaad ook het proberen waard zijn.

Zin om er ook eentje te maken, dan volgt hier in't kort hoe je zo'n heerlijk warm kattenkussen rond je nek tovert.

1. Download en print het patroon (deel 1 en deel 2).  Let hierbij op dat de automatische printeraanpassingen uitgeschakeld zijn. 

2. Teken het patroon over op de stof.  Doe dit 1x op katoen en daarna 1x op nicky velours waarbij je het patroon spiegelt (de kop ligt dan aan de andere kant) .

3. Teken rondom nog 1cm naadwaarde. Beide voorpoten mag je daarbij als 1 geheel beschouwen, idem voor de achterpoten (de kleine inhammen ertussen sla je dus over). 

4. Knip het patroon met naadwaarde uit. Je knipt hierbij de pootjes dus nog niet afzonderlijk uit.

5. Speld de 2 delen  vast, de goede kanten naar elkaar toe.

6. Stik vast met een kleine steek en laat een keergaatje van een 2-3tal cm.  Stik de uiteinden goed vast zodat ze niet loskomen bij het keren.

7. Knip de rondingen in ter hoogte van de poten, staart en kop.  Knip ook de hoeken van de oortjes bij zodat ze mooi puntig zijn bij het keren.

8. Keer het poesje binnenste buiten.

9. Vul met zaad, graan of pitjes door het keergat met behulp van een trechtertje.

10. Naai tenslotte het keergat toe met een onzichtbare steek en het beestje is klaar om gedurende een 3-tal minuten in de microgolf te verdwijnen.

Genieten maar!

Retro katoen, Stoffenhuis Anja

Zwarte nicky velours, Stoffen Pauli

Lijnzaad, bakafdeling AVEVE of Delhaize

Pin It

Ieniemienie naaipotje

Namen trekken en een vervolgens een kadootje verzinnen om de 'gelukkige' mee te verrassen op een low-budget manier.  Klinkt het bekend in de oren?  Welja, met oudjaar was het hier ook van dat.  

Ik wachtte vol spanning af wie de onschuldige hand me zou toebedelen.  Ik had zo mijn voorkeuren; voor sommige mensen weet je het meteen, voor anderen zal je waarschijnlijk nooit het gepaste kado kunnen vinden. 

Ik had geluk, ik kreeg de kans om enkele ontluikende naaikriebels nog wat extra te prikkelen.

Inspiratie voor deze naaikit vond ik bij Frugalicious Me, ik besloot het alleen iets kleurrijker aan te pakken.   Ik gebruikte hier een gerecycleerde weckpot, maar een confituurpotje kan even goed.   Bovenop plaatste ik een speldenkussen, gemaakt van een halve bol piepschuim die ik met stof bekleedde door er een dun laagje servetlijm op te smeren.  Daarna plakte ik het speldenkussen met een hete lijmpistool op het deksel van de pot.

De pot werd gevuld met gekocht én gemaakt naaigerief.  Wat knoopjes en garen, en natuurlijk ook een garenetui dat ik er opgerold in kwijt kon.  Ik maakte deze keer ook een naaldenboekje.  Het kaftje ervan maakte ik uit stevig papier waar ik stof op kleefde, binnenin zit rode vilt.

Bij een mooi kado hoort een mooie verpakking, want die zijn nóg leuker om uit te pakken.  Ik grabbelde wat tussen het oud karton en maakte zelf een doosje op maat waar het naaipotje perfect in paste.   Alles werd goed stevig vastgemaakt met plakband en nadien - u raadt het al - bekleed met stof.  Door een dun laagje servetlijm te gebruiken blijft de stof kleven zonder dat het vlekken maakt op de stof.  Als de stof te nat is, wordt hij ook hard omdat de lijm tegelijk een soort vernis is.  Ik strijk de lijm daarom op het karton goed uit en laat het soms enkele seconden 'drogen' voor ik de stof aanbreng.

En alsof ik nog niet genoeg van die servetlijm gesnoven had, besloot ik ook het zoommaatje onder handen te nemen en maakte het assorti met de rest van het pakketje.  Ik gebruikte het daarna als kaartje om aan het kado te hangen, 't is eens iets anders, nietwaar?

Een mooie strik rond de pot, de doos in en klaar is kees!

Fleur des îles, Petit Pan bij Bambiblauw

Gestreepte stof, Stoffenspektakel

Rode vilt, Veritas

Knopen, lint met stippen, garen en zoommaatje, Veritas

Servetlijm, De Banier

Weckpot, gerecycleerd (ook bij IKEA)

Piepschuim bol, AVEVE

Pin It

Merry Trashmetal Christmas

Oh boy, oh boy! 

Wat maak je in godsnaam voor een negentienjarige, langharige jongeling in strakke jeans die voortdurend op zijn electrische gitaar zit te tokkelen?

 

Een laptophoes? Gebruikt hij niet.

Een losse boxer? Draagt hij niet. 

Een stoffen boekenkaft? Lezen is voor mietjes, ha.

Een pyjama? Dat kocht z'n mama al. 

Een zakdoekzakje, gsmhoes, das, ... pffrr!

Inspiratie genoeg, maar helaas niets waarmee ik die snotneus van een schoonbroer mee blij kan maken.

Net toen ik de hoop had opgegeven, kwam ik deze pin tegen: een sjaalkraag, of col, of hoe noem je zoiets?  Ik dacht dat het met een stoere stof en een warme fleece wel een geslaagd kado zou zijn, en hoewel ik tevreden ben over het resultaat hoor ik hier en daar toch twijfels opduiken of hij het werkelijk zal dragen. 

Om de pijn toch nog een beetje te verzachten stak ik er nog een gepersonaliseerd marcelleke bij met de naam van zijn Trashmetal-bandje op.  

Vroeger flockte ik volgens deze techniek, maar sinds kort doe ik het op een andere manier.   

Ik gebruik patroonpapier met een gladde kant en teken de afbeelding over op de matte kant.  Vervolgens spuit ik wat lijmspray op de glanzende kant en plak deze op de glanzende kant van de flockfolie.  Een minuutje laten drogen en je bent klaar om te beginnen knippen of snijden.

Geen gedoe meer met plakband en stukken die loskomen eens je ze hebt uitgesneden.  Alles blijft lekker goed zitten, zelfs de kleinste details.  Dan strijk ik alles op de stof, met het patroonpapier er nog aan en dat gaat perfect!  Nadien trek je de folie én het papier er in 1 keer af.  En hoppa, klaar!

Katoen met instrumenten, Stoffenhuis Anja

Dikke fleece, Stoffen Pauli

Flockfolie, Bambiblauw

Lijmspray, Action

Pin It

Cupcake Kit

Schoonmama, zo wordt ze hier niet genoemd, al vind ik haar best wel een schone vrouw.  Groot, statig en slank en een krak in multitask-huishoud-managment.  Veel van wat ik dus niet ben.

Onlangs ging diezelfde schoonmama naar een workshop 'cupcakes'.  Het zouden de langste 3 uren van haar leven worden.  Al dat geprul was niets voor haar, dat beweerde ze achteraf althans en ik kreeg pardoes één van haar creaties met een dikke laag glazuur in felle kleuren toegestopt.
Nochtans volgde enkele weken later een nieuwe lading gebakjes, en niet veel later moesten we mee uitkijken naar leuke steekvormpjes voor de suikerpasta.

Zucht... vrouwen!

Ik loog niet toen ik zei dat al wat onder de kerstboom zou liggen, Zo Geknipt was.  Maar toegegeven, het is een beetje zoals bij het koken.  Daar durf ik al eens met ingrediënten te sjoemelen en mijn plan te trekken met wat ik nog in de koelkast vind.

Zo ook voor de Cupcake Kit.

Het moest receptje 18 worden, maar ik deed er wat lekkers van 22 bij.   Ik had namelijk geen rits, maar wel een koordje en wat paspel over van dat ene kraampakket.
Cupcakes, zo staat er in knalgele flockfolie te lezen.  En dus werd het een klein tasje gevuld met vormpjes en snijgerief voor suikerpasta.  Het is gevoerd met gelamineerd katoen, zo kan het tegen een stootje én tegen vetplekken.  Je kan het blijkbaar nog wassen en strijken ook!

Er was ook een mandje, geheel volgens de regels van de 'Zo Geknipt'-kunst...  Of misschien toch niet helemaal aangezien ik in een vlaag van onoplettendheid de stofrichting niet respecteerde.

Het eindresultaat van recept 16 werd gevuld met nog meer cupcake-gerief zoals papieren en siliconen vormpjes, rolmarsepein, suikerparels, ...  Het boekje '500 cupcakes' mocht uiteraard niet ontbreken, al was het maar omdat het zo lekker roos was!

Scandinavian Flowers, Timeless Treasures (Vermiljoen)

Paars katoen (Stoffen Pauli)

Flock-folie (Bambiblauw)

Gelamineerd katoen met roze ruitjes (Stoffenspektakel)

gerief voor cupcakes (AVEVE, Hema, Blokker)

Pin It

Schaapjes vellen

Of ik niet liever schaapjes zou tellen?  Jazeker, en dat ga ik zo meteen ook doen.

Maar er werd ten huize Annelies wel degelijk een schaapje geveld.  Een pluchen schaap welteverstaan.  En het werd niet zomaar ge-veld, het werd ook nog eens ge-vuld.

Met schapenorganen.  In stof, of wat had u gedacht?

Hoe de vork precies in de steel zit? 

Heel simpel eigenlijk, het is een housewarming-kado.  Voor een chirurg in opleiding en zijn vriendin, én hun nieuwe huisje.  En die chirurg in opleiding, die doctoreert.  Ofte, hij houdt zich dag in en dag uit bezig met wetenschappelijk onderzoek in een labo gevuld met blatende schapen. 

Dus leek het ons, 20 inspiratieloze vrienden, wel leuk om hen een schaap kado te doen.  Ik stelde me vervolgens kandidaat om met het idee aan de slag te gaan, en dat ging als volgt. 

Ik zocht een lief schaap met malse buik en vond het perfecte exemplaar bij Bozzy.  

Ik reed van hot naar her en verzamelde zo een zak snoep, Win For Life lotjes, een IKEA-bon, een FNAC-bon en tenslotte nog een saunabon van het Saunahuisje in Oud-Heverlee. 

In stoffenrestjes maakte ik een maag, een lever met galblaas en wat darmen.  En die vulde ik dan op met al die goodies.

Een hartje kon natuurlijk niet ontbreken. Dankzij deze tutorial toverde ik het om in een herbruikbaar ritstasje.  Om kleingeld of sleutels in te bewaren.

Nadat ik het beestje had opgevuld, naaide ik z'n zachte buik zorgvuldig weer toe met een blinde steek; zoals ook echte chirurgen dat doen.   De lelijke, bruine strik waarmee hij uit de fabriek gekomen was, ruilde ik in voor een zelfgemaakte bandana.  Ik stikte er nog hun namen en de datum van de housewarming op.   Opdat de herinnering nog lang zou blijven voortbestaan...

Pin It

Geschenkje voor een Geocacher

Ik maak graag dingen, en nog het liefst voor een ander.  Want, waar zou je er thuis allemaal mee blijven anders?   Dus bij elke feestelijke gelegenheid, hoe klein ook, grijp ik mijn kans. 

Deze keer was het mijn stoere vriend die ik wou verrassen, om ons zoveel-maandelijkse samenzijn nog eens te vieren. 

Hij is een geocacher in hart en nieren, en in zowat alle andere organen daarbuiten.  Gaan we op reis of maken we een fietstocht, de gps gaat altijd mee.  "Piep" zegt dat ding dan, ergens ten velde of in een afgelegen bos, waarop hij van z'n stalen ros springt en enthousiast roept "Hier ligt een cache!".

Toegegeven, er zijn keren dat ik die gps vervloekt heb en hoopte dat hij wat meer naar mij zou kijken dan op dat kleine schermpje.  Maar meestal ben ik wel blij dat het ons langs mooie, ongekende plekjes in de streek voert, en ook wel dat het ons nadien steeds weer de juiste weg naar huis toont.

Ik had allerlei wilde plannen voor het kado, zoals een avonturiersvest met wel honderden zakjes om zijn spullen in kwijt te raken, zonder ze ook echt te verliezen.  Maar m'n uitstelgedrag won het van m'n creativiteit zodat ik het helaas wat kleinschaliger moest aanpakken.  Ik maakte daarom een klein geocache-zakje dat ik vulde met allerlei spulletjes die hij - hopelijk - wel zou apprecieren. 

Op het zakje appliceerde het geocaching-logo en stikte er achteraan ook zijn naam op, althans die waarmee hij bij andere schattenjagers gekend is. 

Voor de inhoud kon ik m'n hartje ophalen bij Action, een waar paradijs voor goedkope gadgets en knutselgerief!  Ik kocht er verschillende soorten zaklampen omdat hij die verzamelt, elk avontuur vraagt immers om een andere uitrusting: een grote ledlamp met noodsignalen, een kleine zaklamp en eentje op zonne-energie.  Die laatste kocht ik bij Decathlon, waar ik ook de verrekijker voor éénogige mensen vond.

Ik stak er een gepersonaliseerd notitieboekje bij om de berekeningen onderweg in te kribbelen.   Zo sierlijk en kleurrijk als die van Verbeelding is het niet geworden, daarvoor zal ik een keer haar work-shop moeten volgen.  Ik beperkte me dus met wat gestempel en appliceerde er (jaja, op karton) opnieuw het logo op.  Sober en strak, daar houden mannen toch van?  Een lichtgevende pen kon uiteraard niet ontbreken.

Tenslotte werd het zakje nog aangevuld met enkele prullaria om te ruilen, altijd leuk als er kindjes meegaan op schattenjacht.

Geïnspireerd door wat ik bij Elisanna zag, wou ik me eens aan een stempel wagen.  Ik had 'm al vaker vol bewondering in de logboekjes zien bladeren waar andere geocachers hun gegevens in noteren wanneer ze de schat vinden. Sommige onder hen hebben professioneel ogende stempeltjes, heel klein, met een logo of hun naam.  Soms droomde hij daar ook luidop van.  

Ik deed een schamele poging, waarbij ik - naar ik vermoed - de stempel dan nog eens uitsneed uit de verkeerde kant van het rubber.  Omdat het zo klein moest zijn was het een hele hoop gepruts, maar het eindresultaat is leesbaar, en het stempelt.  Dat is wat telt. 

Nog eventjes vol ongeduld wachten tot ik het hem vanavond kan geven.  Benieuwd wat hij er van zal vinden!

 

Pin It

Kraamkado n°1

Het is zo ver... de babyboom bij vrienden, kennissen en zelfs familie is officieel uitgebroken.  Het zou besmettelijk zijn, maar voorlopig is het nog onduidelijk of het via de handen, de lucht of misschien wel hormonen wordt verspreid. 

Het is niet de allereerste spruit in de vriendenkring, die hapte namelijk zo'n 2 jaar geleden naar haar eerste adem.  Maar toen was ik er nog niet klaar voor, voor zelfgemaakte kraamkadootjes welteverstaan.  Tegen dat dat prutske 1 jaar werd, kon ik haar wel al van een eerste handtasje voorzien. 

Ondertussen worden die mini-mensjes aan de lopende band gemaakt en zitten er ook nu nog een paar klaar om uitgebroed te worden.  Er was dan ook geen ontkomen meer aan, de eerste officiële kraamkadootjes drongen zich op.
En aanschouw, ruim voor de uitgerekende bevallingsdatum, is er zelfs al eentje af!

In dit kraamkadootje zitten volgende spulletjes:

1. Een knus dekentje

Ik maakte in het verleden al enkele dekentjes, met fleece én zonder paspel.  Maar sinds ik op 't Stiksel mijn paspel-skills kon verfijnen, werd het tijd voor het echte dekentjeswerk.  Qua formaat hield ik het op een bescheiden 100x70cm, ideaal voor in de wieg of het park. Een exemplaar van 100x150cm zou langer meegaan, ach ja...  Als ze het formaat ontgroeid zijn, wordt het maar een dekentje om bij te duimen of om de benen mee te verwarmen.

2. Een knuffelkussen om een uiltje op te knappen
Bij een deken hoort een kussen, maar tegelijk wou ik ook nog een knuffeltje maken.  En dus werd het deze 2-in-1, een kussen om te knuffelen.   Ik gebruikte dit uilenpatroontje en tekende er nog zelf vleugeltjes bij.   Het keergaatje is in het voorhoofd, zo verdwijnt de naad netjes in de vacht.
Toch stiekem wel trots op het resultaat, vooral op de cirkels die ik zelfs vlot met zigzagsteek vaststikte!  En om eens gek te doen, probeerde ik hier en daar ook eens de ajour-steek van mijn Pfaff uit.

3. Een pamperzakje met een beetje biais

Zoals ik in 'the making of...' al zei, maakte ik een pamperzakje van Eloleo, mét biais maar zonder Zsazsa.  Ik heb lang getwijfeld over de materialen die ik hiervoor zou gebruiken: toile cirée, gelamineerde (bijpassende) stof of gewoon stof?  Op internet verschijnen de meeste pamperzakjes immers in toile cirée, behalve dat van Eloleo.  Omdat ik zelf geen enkele ervaring had met de praktische kant van babygerief, ging ik te rade bij ervaringsdeskundigen.  Zij opperde dat een afwasbare buitenkant toch wel handig was en dus besloot ik om de appeltjesstof met strijkvinyl te lamineren.  Helaas was een kleine onoplettendheid met het strijkijzer genoeg voor een grote blunder.  Toen bovendien bleek dat zij slechte ervaringen had met die strijkvinyl, werd het tenslotte een stoffen exemplaar.  Voordeel is dat het zo in de wasmachine kan!
En zeg nu zelf, het ziet er toch niet minder 'echt' uit zo?

4. Een slabbetje voor de dorst

Ik tekende het 'patroon' over van een slab uit de Hema.  Supersimpel om te maken, één of twee lappen stof, wat velcro, een stuk biais er langs, klaar!  Maar omdat ik nog wat van mijn zelfgemaakte paspel over had, moest en zou ik die gebruiken.

Nu staat het hier klaar, in een papieren zakje van Hema.   Ik kan het stiekem niet laten om er af en toe eens bij stil te staan en het opnieuw uit te pakken.   En telkens weerklinkt er dan toch een klein zuchtje... van voldoening!

Pin It

Appliceren kan je leren

Al een goeie week liep hij te piekeren "Wat moet ik toch voor Moederdag kopen?".  Geen enkele van mijn ideetjes waren raak, of ze had het niet nodig, of ze had het al, of 'zo iemand was ze niet'. 

Uiteindelijk besloot hij haar dan maar een fitnesskaart kado te doen.  Waarop ik besloot de pijn wat te verzachten met een gepersonaliseerd zweethanddoekje. 

Ik had nog nooit op badstof geappliceerd, dus ging ik te rade bij de dames van Het Leuvens Stiksel.  De ene deed het met enkel Vliesofix, de andere sprak over toverfolie.  Ik besloot te experimenteren met Vlieseline H180 en Vliesofix, en dat bleek gelukkig een succes. 

Maar laten we beginnen bij het begin.  Elke applicatie begint immers bij een sjabloon. 

Tot voor kort deed ik het als volgt:  naam of tekening uitprinten, uitknippen, omgekeerd overnemen op de Vliesofix en ten slotte nog eens uitknippen.  

Sinds vandaag is het gedaan met printen (en dus papier verspillen) en 2x knippen!  En het enige dat u daarvoor nodig hebt is een laptop en Vliesofix (verkrijgbaar bij Veritas).   

Heel even dacht ik van 'Eureka!', maar wat later bleek dat datzelfde licht elders al veel eerder scheen, weliswaar zonder Vliesofix maar met Vlieseline en... Pritt?

Eerst maak ik mijn ontwerp in Photoshop (Powerpoint of Paint kunnen er ook mee door), waarna ik het horizontaal spiegel ('flip horizontal' via 'edit' en dan 'transform').  Wanneer het klaar is om over te nemen, leg ik het scherm van de laptop op m'n schoot en de Vliesofix er op.  Nu kan je gemakkelijk het patroon op de achterzijde van de Vliesofix overtekenen met een potlood. 

Nadien de letters of figuur in Vliesofix 'en bloc' uitknippen en op de stof strijken, laten afkoelen en uitknippen.  De applicatie is nu klaar om ergens aan te brengen! 

Omdat ik de applicaties iets steviger wou zodat ze mooi plat zouden blijven op de badstof, streek ik er eerst Vlieseline H180 op en daarna pas de Vliesofix.  Dat lukte prima!

Een knoopsgat-steek is natuurlijk mooier om af te werken, maar hoekjes en bochtjes nemen lukt me nog niet echt, dus hield ik het bij een eenvoudige rechte steek.   Zigzaggen had uiteraard ook gekund!

Toegegeven, ik heb ook een beetje gefoefeld door een handdoek met een strookje te nemen.  Mijn ervaringen met badstof zijn bij deze nog steeds vrij beperkt.  Maar hey, het had wel ribbeltjes hoor... 

Pin It

Marriage & Mojito

Ik had al een paar trouwkadootjes achter de rug, zoals het nestkastje en het kersenpitkussen, en dus dacht ik wel snel genoeg nieuwe inspiratie te vinden.  Maar toen was het plots vrijdag en zaterdag zouden B en L al in het huwelijk treden.  Iets naaien zat er sowieso niet meer in, was het niet uit tijdsgebrek, dan wel omdat ik me niet eens meer kon herinneren hoe hun interieur er uitzag om tenminste iets 'passend' te geven.  Niets zo vervelend namelijk als een geschenk dat je nergens kwijt kan...

Een van de laatste keren dat ik hen zag was in Café Latino in Hasselt, waar we gezellig cocktails dronken.  Dat én 1 van m'n pins leidde tot een extreem last-minute idee:  

een mojito-boom!

Ofte, een limoenboom, een fles rum, een muntplantje en een pak rietsuiker.

Dus zaterdagvoormiddag sprong ik belachelijk vroeg in m'n wagen en schuimde verschillende tuincentra af.  Helaas, het bleek niet het seizoen van de limoenen te zijn.  Citroen- en sinaasappelbomen overal, hier en daar zelfs een kiwi- of bananenplant.  Maar limoenbomen, noppes...

Toen ik mezelf dan maar overtuigd had dat een andere citrusplant er even goed mee door kon zolang de vruchten nog groen waren (voor de show dan toch), bleek dat de meeste exemplaren uitsluitend decoratief waren.  Gelukkig vond ik op de valreep een eetbaar appelsienenboompje met prachtige witte bloempjes bij Intratuin, voor zo'n 38 euro! 

En zo geschiedde...

Ik kocht er nog een mooie limoenkleurige bloempot bij en ook enkele echte limoenen, zodat het mojito-concept toch geloofwaardig bleef.   En omdat op de uitnodiging enkel een rekeningnummer stond en geen geschenkenlijst, besloten we de boom verder te versieren met strikjes geld (helaas trok ik van het eindresultaat geen foto, maar het was wel mooi).  Geen idee of het een officiële regel is, maar wij rekenen 50 euro per persoon als je naar het diner mag, 25 euro als je enkel op het dansfeest wordt uitgenodigd.

We legden met z'n zessen samen, dus als de mojitoboom niet in de smaak viel, dan groeide er tenminste nog een schoon zakcentje aan. 

 Al bij al is het misschien meer een housewarming-kado, maar ze waren content, én onder de indruk.  Dat is wat telt (vooral dat eerste uiteraard)!

Ohja, voor het transport van het geheel voorzie je wel best iemand met sterke armspieren en een stevige grip.  Pfieuw!

------

MEMO AAN MEZELF  (EN AAN JULLIE)

Een last-minute alternatief dat me in het tuincentrum eveneens te binnen schoot: de tapas-boom

Wat dacht u van hetzelfde concept maar dan met een olijfboom (verkrijgbaar voor ca 15 euro, oa bij AVEVE) en allerlei crackers en dips zoals je die vindt bij Oil &Vinegar, of zelfs bij Intratuin tegenwoordig.  En daar dan ook nog een trendy setje van tapasschaaltjes of een kookboekje bij? 

------

Pin It

Huisje, tuintje, dekentje

Y en L kochten een huis, en dat werd gisteren gevierd!  Familie, vrienden én buren werden uitgenodigd voor hapjes, drankjes en vooral een heuse rondleiding in hun nieuwe droomhuis.

Het moet zijn dat ik iets heb met dekentjes, ofwel gewoon weinig inspiratie bezit, maar ik wou ook nu een exemplaar maken.  Deze keer nóg gepersonaliseerder dan het vorige;  ik zou het huisje, het verliefde koppel en hun kater er op zetten.

Ik stuurde een gemeenschappelijke vriend er op uit om te achterhalen wat de kleuren van hun woonkamer en nieuwe zetel waren; het bleken beige muren te zijn en een zwartbruine zetel.  En dus werd het een dekentje van beige, langharige fleece.  Liefst had ik voor het katoen wel een felle print gebruikt, maar ik weet dat ze eerder 'klassiek' zijn, of noem het sober doch tijdloos.  Vandaar dat die kant zwart met witte stipjes werd.

Eigenlijk wou ik een paspeldeken maken zoals je ze tegenwoordig hier en daar ziet opduiken.  Jammer genoeg vond ik nergens paspellint dat nog lang genoeg was (Awoert Veritas!) en ontbrak me de tijd om dat nog zelf ineen te stikken.  Dus zat er niets anders op dan de boord op een andere manier af te werken.  Al bij al toch nog netjes, al zeg ik het zelf!

De fleece vond ik in de Carrefour (evenals een versie in donkerbruin en prachtig aubergine) aan 7 euro/dekentje.  Ik zag een dag later diezelfde dekentjes ook bij Zeeman!  Het katoentje komt van bij Pauli (7.5euro/meter).

Voor de applicaties gebruikte ik kleine restjes stof en ook oude kledij.  Het leuke is dat het allemaal verschillende texturen zijn: katoen, fluweel, ribvelours, jeans...

 Toegegeven, de gelijkenissen zijn misschien niet treffend tot in de kleinste details, maar in grote lijnen is het idee wel duidelijk... denk ik.  Zoekt u anders even mee naar de 7 verschillen?

Het belangrijkste is dat ze deze winter warm zitten (én dat ze het mooi vonden), ook al hebben ze centrale verwarming.  In tijden van economische crisis kan je 's avonds maar beter gewoon dicht bij elkaar in de zetel kruipen...

Pin It