Duistere dagen

Naar't schijnt zou de zon geschenen hebben dit weekend, al was het blijkbaar wel koud.  Het zou prima weer geweest zijn voor een winterwandeling, in de herfst weliswaar.  Ik heb het maar van horen zeggen, zelf weet ik er niet veel van.   Dit weekend bracht ik namelijk door in de duisternis van mijn woonkamer, omdat de minste zonnestraal die door de rolluiken kwam piepen mijn ogen weer aan het tranen bracht.  Lichtschuwheid.  Een gemene ooginfectie...

Wie had ooit gedacht dat zo'n schijnbaar banale aandoening, zo'n grote impact kon hebben.  Ganse dagen op de tast door het huis, niets om te lezen, niets om naar te kijken, niets om te doen.  Wat als zelfs het schermpje van de gsm te verblindend is om naar te kijken? 

Ik stond er voordien niet meer bij stil, hoe kostbaar ons zicht eigenlijk is en hoe hulpeloos we zijn zonder. 

Ik had het weekend wel enigszins anders voorgesteld.  Op het programma stond immers ook Handgema(r)kt in Genk.  Ik keek er al weken naar uit om er bijvoorbeeld tussen Tiene haar snorretjes te snuisteren, en als trotse snorrendrager weer naar huis te kunnen keren.  Of de stofjes van Bambiblauw eens in het echt te aanschouwen, te voelen.  Helaas.   

Gelukkig kon ik dankzij het Lief toch nog een beetje verse lucht opsnuiven.  Het bleek een geluk bij een ongeluk, de tickets lagen immers al weken vast.  Maar het uitje dat hij gepland had, was er ééntje in het donker!  Perfect dus voor lichtschuwe oogjes.  

"Zaklamp verboden" stond er te lezen op de tickets van de Heksentocht.  En dus trokken we om 21u15 met onze groep, in de pikkepikkedonker, de bossen van Meerdaalwoud in, de verteller en z'n kleine lantaarn voorop.  Mijn hand stevig in de zijne, iedereen dicht tegen elkaar aan.  Nog voor we het eerste tafereel bereikten, weerklonken hier en daar al schrille kreetjes van voeten die onverwacht in diepe modder terechtkwamen.   Het griezelen hing in de lucht. 

Daarna volgde een 3 uur durende wandeling door het bos, langs heksen die hoog in de bomen schommelden en angstaanjagend lachten.  We werden bekeken, betast en soms besprenkeld met duivelse brouwsels.  We zagen hoe heksen terecht werden gesteld en op de brandstapel belandden.  Hoe ze in grote potten gloeiwijn - gemaakt van verse kindertjes - roerden en ons een bekertje uitschonken.

Er waren grommende beulen die vanuit het niets opdoken en kwaaie pastoors die ons probeerden te behoeden voor de duivel.   Op het pad van Ad luisterden we naar het verhaal van de brave heks Martine, de legende van de Moemedel-vallei.  Er was teveel om op te noemen.  Niet minder dan 200 figuranten brachten dit behekste bos tot leven. 

Er werd gelachen, geschrokken en gegild.  Af en toe was er een kleintje dat huilde.  Het leek soms zo echt; mooi én griezelig tegelijk.

Die uitstap in het donker werd mijn lichtje in de duisternis, al moest ik soms nog een traantje wegpinken wanneer de rookeffecten of lantaarns in mijn ogen prikten.  Een echte aanrader voor volgend jaar, maar je moet er op tijd bij zijn want 650 plaatsen zijn hier snel uitverkocht!

Ondertussen kan de rolluik gelukkig al wat hoger en ebt de pijn langzaam weg. 

Nog maar 2 weken smeren.  En daarna ga ik weer 100% genieten van wat hier allemaal te zien valt!

Pin It

Weekendje weg? Weerribben - Wieden!

Het klinkt als een vervelend tuinkarweitje, die Wieden en Weerribben.  Of een medisch kwaaltje waar je de buurman over hoort klagen bij vochtig weer.  Maar niets is minder waar, want het Nationaal park Weerribben - Wieden is een prachtig stukje natuur in Overijssel, in het noorden van Nederland.  Dit plekje is er één om te onthouden, of het nu is voor een romantisch weekendje met z'n twee of een uitstap met het hele gezin.

Het moet zo'n miezerige, voorjaarse zondag geweest zijn waarop ik plande om het huis een grondige schoonmaakbeurt te geven en bergen was om te toveren in netjes gestreken stapels, maar waar ik uiteindelijk toch lui in de zetel belandde.  Tot plots Cath Luyten vrolijk op mijn televisiescherm in het rond sprong, op en neer verend op prachtig groen trilveen.   Ik nam er m'n laptop bij en googelde naar het natuurfenomeen dat ik zonet vol verwondering en verlangen had aanschouwd.  De warmte van de laptop op m'n schoot deed me wegdromen over zonnige zomerdagen terwijl ik - met één oog nog steeds op Vlaanderen Vakantieland gericht - het internet afschuimde naar méér.

Na zo'n miezerige zondagen komen maar wat vaak miezerige maandagen.  En plots raakt een mens weer verzeild in een werkweek met opstaan, eten, werken, eten en weer gaan slapen.  Zo gingen de weken voorbij, maanden, seizoenen!  Het werd ondertussen zelfs zomer, of dat beweerde men tenminste.  

Net op tijd beloofden de weergoden ons een prachtig weekend en dus snuisterde ik snel door m'n digitale prikbord waar ik het Weerribben - Wieden idee van onder het stof haalde.  We zouden gaan kamperen! 

Ik had niet meer dan een week tijd om het allemaal te regelen. Ik schreef meteen enkele campings en B&B's aan; sommige waren volzet, anderen gaven geen gehoor.  Tot ik plots m'n hart verloor aan mini-camping 't Waterhoentje in Sint Jansklooster.   Hoopvol drukte ik op 'verzenden' en nog geen half uur later was er een plekje voor onze tent gereserveerd. 

Om 17u30 vrijdagavond vertrok een donkerblauwe Volkswagen Polo met volgeladen koffer en twee verheugde zielen richting Noorden.  De rit zou zo'n 3 uur duren, we waren op het ergste voorbereid.  Ik had immers nog nooit een autoreis gemaakt, nooit meer dan een uur lang op het gaspedaal moeten duwen.  Zou ik niet nog eens naar het toilet gaan voor we vertrekken?  En hebben we wel voldoende drankjes in de wagen?  Had ik wel de juiste auto-rij-schoenen aan?  Wat een aanstellerij... achteraf gezien.  Eens we de drukte van Antwerpen ontvlucht waren, reden we vlot op de Hollandse wegen het avontuur tegemoet.  Auto's die zich aan de snelheidsregels houden en hoffelijk ritsen, zachte wegen zonder putten of barsten.  Ja, we waren wel degelijk in Nederland! 

Om 21u00 stipt draaide diezelfde Volkswagen Polo de Leeuwte in, onzeker zoekend naar het waterhoentje dat zich verschool achter het bezoekerscentrum van de Wieden. 

De ontvangst was hartelijk.  Omdat er op het tentenveldje geen plaats meer was, kregen we een plekje voor caravans toegewezen, helemaal achterin.  Het was een perceeltje met wat kunstgras dat grensde aan een groot grasveld met in de verte riet en turfhutjes. Naast ons dobberden aangemeerde fluisterbootjes op het water.  De tent werd opgezet en de avond ingezet met marshmallows boven het gasvuur. 

Zaterdag zwierven donkere, dreigende wolken over het hemeldek.  Af en toe slaagde een krachtige zonnestraal er in om er door te breken, de temperatuur was zwoel.   We besloten ons licht op te steken in het bezoekerscentrum naast de camping, een eigentijds infopunt waar zelfs de kleinsten onder ons zich kunnen zoet houden met het bestuderen van insecten in potjes, vogel-spotten met de verrekijker of papieren kikkers knutselen.   Een schelpenpaadje leidde ons langs de theeschenkerij waar de geur van zoete gebakjes onze neusgaten ongevraagd binnendrong en wandelaars gezellig bijkletsten bij een warme kop koffie, of thee.  We lieten ons niet verleiden en begaven ons resoluut naar het Laarzen- en Vlonderpad.  Ik had mijn been aan het onthaal op elegante wijze de lucht in gezwierd met de vraag of m'n wandelschoenen ook als laarzen konden tellen.  Ik kreeg gelukkig een positief advies, al hadden we daar later af en toe toch onze twijfels over.

Het laarzenpad was een 3km lange wandeling doorheen de Wieden, met her en der enkele trekpontjes om de sloten over te raken.  Trilveen was er in overvloed, ik waande me dan ook de wat minder elegante Cath Luyten terwijl ik over de drassige bodem verder veerde.   Reuze-libellen, kleine kikkertjes en muggen kruisten ons pad.

Nadat we zonder kleerscheuren of natte voeten het laarzenpad hadden afgelegd, deden we nog een ommetje langs het Vlonderpad.  Paadjes geplaveid met planken loodsten ons door het riet naar uitkijkpunten waar je dankzij een verrekijker en info-fiches tot een echte ornitoloog wordt omgetoverd.

Aan het einde stonden de turfhutjes die we eerder al vanop de camping zagen en ontdekten er een short-cut terug naar onze tent.  De zon begon stilaan het gevecht met de wolken te winnen en er een scheen een warme gloed over het grasveld.  Even, heel even maar, wouden we ons neevleien op een dekentje om er te genieten van de rust, van elkaar en van de natuur.  Maar enkele minuutjes werden al snel enkele uurtjes.

Net op tijd werden we gewekt door kinderen die joelend op de trampolines van de camping sprongen.  Even geeuwen en uitrekken want we moesten nog naar de plaatselijke supermarkt Coop voor wat lekkers en ook voor wat noodzakelijks.  Vanille-vla, hopjesvla, vla-flip, griesmeelpudding, yoghurt, ...  ik liet mijn blik over het ganse koelrayon glijden.  En dat wel drie keer, tot ik uiteindelijk een pudding van bitterkoekjes uitkoos.  Wat is kiezen toch altijd een beetje verliezen. 

Terug op de camping kraakten we een fles rosé, lekker fris uit de koelkast van de gemeenschappelijke schuur.  Gehurkt voor het kleine gasvuurtje, met de avondzon op m'n gezicht, begon ik aan het avondmaal.  Het zou een snel éénpansgerecht van conserven worden met krielpatatjes, kikkererwten en kerstomaatjes, met daarbij nog een versnipperde ui en schijfjes chorizo.  Het zag er allemaal nogal rommelig uit, maar smaken deed het wel, zelfs op een plastic servies.

In de verte vaarden enkele kajakkers de zonsondergang tegemoet.  Het gezoem van muggen hing in de lucht, af en toe opgeschrikt door het knetterend geluid van een kamikaze-insect dat zich te dicht bij onze citronella-kaars waagde.  Vanuit het moeras kwaakten eenden en andere vogels elkaar in slaap, terwijl tientallen sterren vanuit de hemel met een flits de duisternis in doken.  Ik had die avond wel meerdere wensen mogen doen als het aan de vallende sterren lag, maar ik kon me er gewoonweg geen enkele bedenken. 

De volgende dag was het alweer zondag.  Geen miezerige zondag zoals de dag waarop dit verhaal begon, maar eentje met een hemelsblauwe lucht en slechts enkele witte wolkjes die als verdwaalde schapen voorbij dreven.  De temperatuur zou tot boven 25°C stijgen, zodat we besloten verkoeling op te zoeken en op ontdekking te gaan op het water.  We namen de auto richting dat andere deel van het natuurgebied: de Weerribben.  Na flink wat overpeinzingen hadden we op voorhand besloten om een fluisterboot te nemen, totdat ter plaatse bleek dat je zoiets beter op voorhand reserveert.  We stemden dan maar toe met een Canadese kano.  Want wat Pocahontas kan, kan ik ook?

Dat er toch een zekere vaar-digheid nodig was, bleek al snel nadat we ons van de wal afstootten.  Ik herinnerde me flarden van de Disneyfilm waarbij Pocahontas gezwind met een enkel peddeltje haar kano vooruit liet glijden over het water, terwijl ze de kleuren van de wind bezong.  Wij sloegen er daarentegen zelfs met twee niet in, of toch niet zonder enig gekibbel over sturen, bijsturen, harder peddelen of ten slotte heel luid 'Stop!' te roepen.

Ach, het was het allemaal waard.  Heel af en toe konden we ons op de stroming laten meevoeren, al ging die maar wat vaak de verkeerde kant op.  Andere momenten peddelden we lustig langs de hongerige eendjes en witte en gele lelies, om vervolgens ongewild het riet in te duiken.  Als bij wonder bleven we droog, al snakten onze gebronsde huid wel naar wat verkoeling.   

Na enkele uurtjes te hebben rondgedobberd, werd het tijd om weer verder te gaan.  Onderweg naar de camping passeerden we even in Blokzijl, een idyllisch havenstadje waar het gonsde van de bedrijvigheid én van de boten.  De havenmeester liet afwisselend de boten de haven in, de ene al wat meer prestigieus dan de andere, om dan weer auto's, fietsen en voetgangers over de ijzeren brug te leiden.  Het was er gezellig rond kuieren door de kleine straatjes met prachtige huizen. 

Ondertussen sloeg de klok alweer 17u30, tijd om de rit naar huis weer aan te vatten.  Deze keer was het drukker op de baan en was de tussenstop in het wegrestaurant een welgekomen pauze.  Hoe verder we reden, hoe dunner de windmolens in het landschap gezaaid waren.  Ook de schapen langs de weg verdwenen langzaam uit het zicht.  Toen Q-music NL krakend uit de ether verdween, wisten we het wel zeker: we waren weer thuis.

Mijmerend over die 2 heerlijke zomerdagen in Overijssel, doken we ons comfortabele bed in.  Een koele slaapkamer en een stevige matras, maar helaas ook een wekker die een rode schijn werpt op de muren.  Morgen zou het weer maandag zijn, maar dit keer waren de batterijtjes opgeladen en hadden we een geweldig weekendje Weerribben - Wieden om op terug te blikken...

Bedankt Nederland Vakantieland!

Pin It

Zo leert u schattenjagen

Of 'geocachen', om het in officiële termen te zeggen.

Het is eens wat anders dan een topic over naaien, knutselen of koken; maar een mens kan toch niet altijd binnen zitten, nietwaar?  Zodra het zonnetje schijnt en de vogeltjes tsjirpen, dan wil ik naar buiten!  Dus daarom ga ik het hier even hebben over schattenjagen en wie weet maak ik ook u warm voor deze outdoor-activiteit.  Sinds er hier en daar een zonnestraaltje komt piepen, is wat mij betreft het schattenjachtseizoen officieel geopend.

Tot een maand geleden had ik er zelf nog nooit van gehoord. Het woord 'geocachen' klonk dan ook een beetje onnozel, zelfs sullig, in de oren.   Ik ontdek echter graag nieuwe dingen en dus besloot ik mee op pad te gaan.  Ik nam veiligheidshalve mijn fototoestel mee, zodat - als het allemaal wat tegen zou vallen - ik tenminste nog mooie kiekjes van de omgeving kon maken.

Maar tegenvallen deed het niet, integendeel.  Ik voelde me plots weer alsof op een verjaardagfeestje van vriendjes waarbij de ouders een schattenjacht doorheen huis, tuin en straat hadden georganiseerd en, aangekomen op het einddoel, een taart ons opwachtte.  Eigenlijk is geocachen een beetje hetzelfde, maar dan voor grote kindjes (en zonder taart).  Het is geschikt voor jong en oud, man en vrouw, beginners én gevorderden.

Op ontelbare plekken in België, Nederland en ver daarbuiten, hebben wandelaars een schat ('cache') verstopt.   Ze zitten in waterdichte containers, op ingenieuze wijze onttrokken van het oog van de onwetende voorbijganger (bv hoog in de bomen met een katrolsysteem, of onder een graszode).   In de schat vind je een logboek waarin je je naam en datum neerpent, en ook wat prullaria.  Als je de schat vindt, mag je er iets uitkiezen, maar leg je ook iets nieuw in de plaats.

De schat vind je aan de hand van gps-coördinaten.  Soms leiden ze je meteen naar de plek waar je kan beginnen zoeken, andere keren moet je eerst een parcours volgen dat je van de ene hint naar de andere brengt.   Je moet dan op zoek naar cijfers of letters die in de omgeving verstopt zitten, soms op gebouwen, soms nieuw aangebracht door andere geocachers.

Met die cijfers of letterwaarden kan je dan de nieuwe coördinaten berekenen.   Om dat te kunnen doen is een speciale gps helaas noodzakelijk, maar voor de fervente wandelaar of fietser zeker en vast een interessante investering.  Daarnaast zijn er natuurlijk ook wel applicaties voor op je smartphone te vinden.

Het leuke aan schattenjagen is dat je er nieuwe én mooie plekjes mee ontdekt, soms erg dichtbij huis.  Mijn eerste schat vond ik in Abdij van't Park in Heverlee, dit weekend zocht ik het avontuur wat verder op, trok ik aan zee de duinen in en vond tussen de bunkers de schat van Crystal Palace!

 

Ik heb alvast de smaak te pakken.  Zodra ik aankom op de eindbestemming en niet weet of ik op de grond of in de lucht, of misschien ergens daartussen, moet zoeken naar de schat, komt telkens opnieuw die kleine avonturier in mij naar boven...  De berekeningen onderweg laat ik lekker aan mijn gezelschap over, zo kan ik tussendoor ook nog wat oefenen met mijn spiegelreflex.

Zelf zin gekregen om de nieuwe Indiana Jones te worden, of lijkt dit het ideale lokmiddel om de man(nen) des huizes mee te krijgen voor een fikse wandeling?  Hieronder alvast wat nuttige links...

Geocache België
Geocache Nederland
Geocache Internationaal 




En wie weet komen we elkaar wel eens ergens tegen!Pin It

Hasselt, stad van de...

Nog op zoek naar een weekendje weg met vriendinnen?  Wel, ik heb een idee!


...GEZELLIGE WINKELSTRATEN

Hasselt is een kleine stad, je wandelt zonder veel moeite de ring rond.  Maar dat betekent niet dat er niet veel te beleven valt, integendeel.  Daar waar in de meeste steden alles verder uit elkaar ligt, ontdek je hier in elke straat, om elke hoek wel iets leuk.   Je vindt er al de typische winkelketens zoals H&M, Zara, WE, Hema, Zeeman, ...  en vooral lekker veel schoenenwinkels zoals La Bottega!

Hippe kinderspullen vind je in de Aldestraat bij In Den Olifant (kleiner filiaal dan Antwerpen) en Eigenwijs.

  

Een stadplannetje uitprinten is behoorlijk handig, want al die kleine straatjes kunnen soms nogal verwarrend zijn.

...SMAAK

De innerlijke mens wil ook wel wat, want van een schone outfit alleen kunt ge uiteraard niet leven. 

Ik bezocht een drietal adresjes, maar aan horecazaken is er geen gebrek!

Macchiato:  hier kan je even pauzeren en genieten van een koffie, of misschien zelfs een kleine versnapering zoals een lekkere bruchetta.  Een trendy sfeertje met neonlichten en comfortabele zeteltjes.  Ik spotte er zelfs Chokri!

Café Latino:  zalig Mexicaans eten in een gezellig decor.  Afgesleten tafeltjes, levendige kleuren en een heerlijk geroezemoes.  Je zou je bijna echt in Zuid-Amerika wanen.  Sommige tapas vallen nogal groot uit zodat je ze beter deelt, andere (zoals de broccoli-kroketjes) zijn eerder klein.  Wanneer iedereen gedaan heeft met eten, worden de tafeltjes aan de kant geschoven en start de dj de muziek.  Jammer maar helaas eerder weinig Latino-muziek, of toch die bewuste zaterdagavond dat ik er was...  

Best op voorhand reserveren, want het zit steeds vol!

Maison Blanche:  een klein restaurantje aan de buitenrand dat ik toevallig vond via Tripadvisor.  De goede kritieken overtuigden me en dus reserveerde ik...online.  Supereenvoudig!  Je kan er vooral ontbijten en lunchen, maar op zaterdag kan je er ook gezellig dineren.  Als er iets is wat je zeker van deze plek zal bijblijven, is het de vriendelijke bediening.  Nergens heb ik mensen eerder zo breed weten glimlachen, en zo oprecht content weten zijn wanneer je zei dat het eten gesmaakt had.  We kregen een lekkere amuse en niet lang daarna ons voorgerecht.  De portie was niet erg groot, maar eigenlijk perfect als voorgerecht.  De scampi in lookroom waren heerlijk; de canelloni met ricotta eenvoudig, maar puur.  Het hoofdgerecht was daarentegen zeer rijkelijk.  Ook met de parmezaan op mijn pasta (met kip, spinazie en boschampignons) waren ze niet zuinig geweest; als dat geen bonuspunten verdient!  Alleen het vlees was af en toe nogal droog, maar voorts zaten de smaken helemaal goed.  Voor het dessert had ik helaas geen plaats meer, zo rond was m'n buikje na 2 gangen al!

...KERSTMARKT

Wanneer je Hasselt in de december bezoekt, dan merk je dat er meer te beleven valt dan shoppen en eten alleen.  Er staat namelijk een heus Winterland.  Een kleine kerstmarkt met schaatsbaan, enkele kermisattracties, het huis van de kerstman en een erg grote après-ski-achtige hut waar liedjes van Christoff en Willy Sommers weerklinken.  Perfect alternatief voor wie liever niet naar de Versuz gaat, maar het houdt bij een gluhwein met amaretto en een portie churros.  Opgepast, de kraampjes sluiten om 23u00!

...WELLNESS

Toegegeven, hier lieg ik een beetje, want deze wellness vind je niet in Hasselt.  Na een dagje shoppen, neem je daarom best de auto richting Wellen om je te laten verwennen in het kuurcentrum van Yolande Beukers.  Er is een aquapaleis met zwembad, jacuzzi, sauna, stoombad, etc.  Toegang krijg je al voor 22euro en je blijft er zo lang je wil.  Let wel, dit is een kuuroord waar badkledij verplicht is (en zo heb ik ze stiekem het liefst).  In je badjas en slippers ga je tussendoor een hapje eten of drinken in het restaurant.  En om helemaal te ontspannen, bestel je gewoon nog een massage bij.  De Chinese massage is een aanrader, heel je lichaam wordt er onder handen genomen: voeten, benen, rug, schouders en zelfs je aangezicht!  Meestal zacht, af en toe dat tikkeltje ruwer zodat het echt deugd doet.

Je kan er trouwens ook overnachten!

Ik bezocht Hasselt in twee keer, vorige week kuren met de vriendinnen en dit weekend kerstshoppen en dineren met het Liefje.

Wat was dat genieten!

Pin It

Die ochtend in BOZAR...

Dat ik vorige zondag opnieuw de Marollenwijk indook, was niet helemaal toevallig.  We waren die dag immers begonnen met een ontbijt in BOZAR, het paleis voor schone kunsten (Beaux-Arts, hebt u 'm?).  BOZARSUNDAYS heet het officieel en het betekent simpelweg dat je een ontbijtje reserveert, gevolgd een keuze-activiteit.  In ons geval was dat een rondleiding door de tentoonstelling Brazil.Brasil in het kader van de Europalia.

Maar laten we beginnen bij het begin.

Ik was nog nooit in BOZAR geweest en dus sloeg mijn fantasie helemaal op hol bij de gedachte te ontbijten in een museum.  Jammer genoeg draaide dat op een teleurstelling uit toen het decor eigenlijk een hal bleek te zijn naast de vestiaire, met een behoorlijk hoog refter-gehalte.  Het ontbijt, dat we voor 5 euro hadden besteld, bestond uit een bekertje koffie, een bekertje fruitsap en twee chocoladebroodjes. 

Bovendien waren de zitplaatsen eerder beperkt, zodat nogal wat mensen een tijdje moesten wachten vooraleer ze plaats konden nemen met het ganse gezin.  

BOZAR zelf had 50 minuten gerekend voor ons onbijt.  Wij deden er niet meer dan 15 minuten over, te meer daar we ook andere mensen een tafel met stoelen gunden. 

Dit gaf ons wel de kans om voor de rondleiding nog even een kijkje te nemen in de (gratis toegankelijke, maar kleine) tentoonstelling "Extremes" over de Braziliaanse fotografie.  Er hingen een aantal werken waar ik meteen een plekje voor in m'n woonkamer kon bedenken.  Levendige kleuren of stijlvol zwartwit, gedurfde contrasten en vooral mooie taferelen.

Om 11u00 werden we aan de grote trappen verwacht.  We kregen allemaal een taal-sticker opgeplakt zodat we ons toch zeker niet van gids zouden vergissen; ik smukte de mijne en de zijne nog wat op, we waren blijkbaar de enigen met zo'n 'kunstzinnig' plan (ahum!).  

Je kan de tentoonstelling ook met een audiogids bezoeken, maar eerlijk gezegd is dat mijn ding niet.  Ik probeerde het al bij Tutankhamun en Kortrijk 1302, maar ik raak keer op keer afgeleid en vergeet de helft van wat er in mijn rechteroor wordt gefluisterd door het onbekende, onzichtbare individu dat zich in de audiogids verschuilt. 

Er waren twee Nederlandstalige gidsen, en ik wist meteen dewelke mijn aandacht vast zou kunnen houden: die met het rode, warrige haar en rode schoenen! 

Zo gezegd, zo gedaan, loodste ze ons op een goed uur tijd doorheen de geschiedenis van Braziliaanse kunst.   Van de klassieke, koloniale schilderwerken met Europese toets, tot de rebellerende werken van de moderne(re) kunstenaars.  

Ik slenter graag op m'n eigen tempo door musea, maar zonder deze roodharige dame waren er heel wat verdoken verwijzingen of leuke achtergrondinformatie mij ontgaan.  Zelfs Google weet bijvoorbeeld maar bitter weinig over Moema, een stalkster avant la lettre, een heldin om haar volharding in de liefde. 

Toen de rondleiding er op zat, wandelden we de tentoonstelling nog eens door.  Ik kribbelde hier en daar wat namen op een papiertje; de museumbewaker hield me terwijl nauwlettend in het oog.  Mijn papiertje bleek te klein...

Kortom, de tentoonstelling is zeker het bezoeken waard.  Maar ga alsjeblieft op voorhand ergens anders eten.  Ergens op een gezellig terrasje in de buurt, want Brussel heeft eigenlijk heel wat te bieden; je moet het alleen durven ontdekken.

Pin It

Sprakeloos (op de planken)

Gisterenavond mocht ik al meteen mijn nieuwe outfit aantrekken, want Het Liefje had een verrassingsactiviteit gepland.  Ik gokte op een restaurantje, een theatervoorstelling of héél misschien wel een dansles.  Ik vond het toch wel een beetje spannend! 

Toen ik, gehuld in gele jas en me daar blijkbaar ook parmantig naar gedragend, door de Bontgenotenlaan in Leuven werd geloodst, wist ik het wel zeker: het zou de Stadschouwburg worden!  Pas aan de vestiaire duwde hij het ticketje in m'n handen, waarna het geheim dat hij al anderhalve maand met zich meedroeg, zich onthulde.

Sprakeloos op de planken, de theatermonoloog van Tom Lanoye. 

Hoewel ik zelf al met de gedachte had gespeeld om tickets te kopen - Hij las de voorbije maanden immers elke avond voor het slapengaan nog een aantal bladzijden in Sprakeloos (voor de 2de maal!) - werd ik tegelijk overvallen door een lichte paniek.   Een paar dagen eerder had ik 'm nog gezegd dat ik graag eens naar het theater wou, maar dat ik dacht dat een monoloog niets voor mij zou zijn; dat ik m'n aandacht er niet bij zou kunnen houden.

En daar zaten we dan, op het derde balkon, turend naar een veraf gelegen podium waarop zo meteen een miniscuul mensje uit een boek zou komen voorlezen.  Of, dat dacht ik toch. 

Terwijl de zaal langzaam vol liep, bestudeerde ik nog even het interieur.  We zaten dicht tegen het immense plafond aan, alsof ik de imposante lusters en gouden moluren met uitgetrekte pink zou kunnen aanraken.  Het duizelde in m'n hoofd; wat zaten we hoog.

Ik bedacht opeens dat ik 20 jaar geleden hier ook al eens was geweest, maar dan aan de kant van de 'artiesten'.  Ik was toen een baksteen in de opvoering 'Meneer Buis bouwt een huis' die onze lagere school organiseerde.  Een glansrol, al zeg ik het zelf, waarbij ik op de top van de turnpiramide mocht schitteren.

En toen begon de monoloog.

Eerst stil, haast onverstaanbaar.  Mijn aandacht werd afgeleid naar het gekuch van de verkouden enkeling beneden in de zaal, en het gekraak van de stoelen onder de rusteloze, schuifelende konten die massaal naar Leuven waren afgezakt die avond.

Hij las voor uit z'n boek.  En ik kon het niet laten me al meteen af te vragen hoe lang de voorstelling zou duren.

Maar geleidelijk aan werd de stem luider, de armbewegingen groter en het geheel geanimeerd, amusant.  Stukken die ingetogen werden voorgelezen, werden afgewisseld door levendige stukjes theater en soms ook korte stiltes.   Dus dit is een theatermonoloog!

Muisstil werd het tijdens de schrijnende passages, luidop bulderlachen en gniffelen tussendoor.  Het tweede deel vloog zo snel voorbij dat hij zich moest excuseren omdat hij over z'n tijd ging.  Maar geen haan, noch kuchende medemens, die daar naar kraaide. 

Een overweldigend applaus sluitte het laatste hoofdstuk af, hier en daar een staande ovatie. 

Wat was ik blij dat ik gisterenavond in de Stadsschouwburg van Leuven was. 

 

Pin It

Pittoresk Parijs

Februari is al bijna twee weken geleden, en er ligt al een zelfde laagje stof op deze blog als op mijn boekenkasten.  Te weinig tijd voor dit, te weinig tijd voor dat.  Nochtans lijkt het alsof ik niet veel gedaan heb de voorbije maand, althans toch niet veel gestikt.  Dus heb ik eigenlijk ook niet veel te vertellen, maar twee dingen wil ik jullie toch niet weerhouden.

Ten eerste, ik heb m'n collectie non-ikea stoffen uitgebreid!!!  Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap in mijn stoffenvoorraad.  Ik ben daartoe op ontdekking gegaan in Heist-op-den-berg (Moda-stoffen) en Lier (Den Boom).  Voor hippe stofjes moet je er zeker niet zijn.  Bij Moda hebben ze heel wat basic stoffen aan 5-10euro/meter.  Je vindt er ook ritsen, knopen en patronen.  Ik kocht er 3 patronen voor 5 euro (tesamen!) van Burda en Simplicity.  Je moet wel wat zoeken, ze staan immers in grote bakken ergens in een hoek achter de kassa, bij de gordijnen. En nadien moet je je handen wassen... Het zijn echt oude vergeelde exemplaren, maar de modellen zijn nog even bruikbaar.  Nuja, de handleiding en het patroon zaten er in, meer moest dat toch niet zijn voor die prijs?
Om het magazijn van Den Boom te bereiken moet je eerst door de moderne (en dure) gordijnenwinkel.  Achter in de winkel vind je dan de groezelige ingang van de stoffenstock.  Plafondhoog liggen de stoffen daar gestapeld, niet gemakkelijk om er in te neuzen.  Maar er ligt heel wat, al moet je meerdere keren gaan om het allemaal te ontdekken. Tenslotte kocht ik stiekem ook wat Tilda-stofjes in de Banier in Leuven.  Dat was het dus in't kort, de collectie vind je hier.

Ten tweede, ik ging een weekendje naar Parijs.
Haa, eindelijk ontspannen...dacht ik.
Vorig jaar won ik namelijk een bongo-bon voor een Pittoresk weekendje (overnachting met ontbijt) maar de houdbaarheid verstreek eind februari.  Dus besloot ik samen met een vriend nog snel snel de bon te consumeren.  Het enige vrije weekend was dat vlak voor Valentijn.  Probleem? Nee hoor, niet als je in Hotel Georges Sand logeert.  Enkele dagen voor Valentijn, vrije plaatsen in een hotel in Parijs... dat klinkt verdacht, toch?  Argwanend zocht ik wat reviews op internet, vond ze en werd aangenaam verrast!

Omdat de budgetvriendelijke Thalystickets uitverkocht waren, besloten we zaterdagochtend vroeg met de wagen te vertrekken.  Vroeg bleek uiteindelijk nogal relatief, uit bed sukkelen op een vrije dag is nog niet zo simpel als het lijkt.  Maar rond 11u30 kwamen we dan toch aan in Parijs, parkeerden ons vlakbij het hotel in een betaalparking zodat onze wagen toch veilig zou staan.  Hoewel de check-in pas om 13u was, werden we vriendelijk onthaald en konden we onze bagage achterlaten aan de 'bar'.  We kregen een plannetje mee en uitleg over de metrotickets.
En toen begon onze 'ontdek-zoveel-mogelijk-van-Parijs-in-anderhalve-dag'-tocht.
We begonnen met de Arc de Triomphe en de Eiffeltoren.   Een lange file en eerder teleurstellende prijs bij de liften, dwong ons de Eiffeltoren te voet te beklimmen.  Nog voor ik de eerste verdieping bereikt had, werd het al ijl in mijn hoofd.  God wat moet ik aan mijn conditie werken!  Maar ik heb het gehaald, en mijn bovenbeenspieren zijn nu gewaarschuwd.  Na een cooling-down langs de Seine bezochten we nog het Louvre en de Notre Dame.

Met pijnlijke voeten en een grommende buik gingen we op zoek naar een plek om te eten.  We vonden snel iets dat er gezellig uitzag, L'incontro, maar twijfelden omdat er niemand anders binnen zat.  Voordeel, je wordt snel geholpen.  Nadeel, misschien is het gewoon een erg slecht restaurant?  Ach wat, honger, en pijn; we namen het risico!   Verbaasd kwam één van de serveersters ons tegemoet en vertelde dat ze nog niet open waren.  Dan maar een drankje aan de overkant, want de pijnlijke voeten wonnen het van de hongerige maag en een ander restaurant zoeken was absoluut geen optie. Ons geduld werd echter beloond, want het was uiteindelijk erg lekker.  Ik nam een tagliatelle met asperges, m'n compagnon iets met vlees dat er zo mogelijk nog beter uitzag!  Tegen dat onze maaltijd was verorberd, was het restaurant volzet en moesten meerdere mensen teleurgesteld afdruipen.  Lucky us dus!  En tot onze grote verrassing bleken we bij het afrekenen nog eens op zowat alles 70% korting te krijgen.

's Avonds strompelden we terug naar het hotel en namen een liftje naar onze kamer.  Dé perfecte lift als je eens dicht tegen iemand aan wil staan, dat wel, je bagage zal je dan wel moeten achterlaten.  De kamer zelf bleek een weinig geslaagde combinatie van bloemen en streepjes te zijn.  Maar het had 'iets', vraag me niet wat.   De volgende ochtend deden we ons te goed aan het ontbijtbuffet met kleine koffiekoeken, frans brood, cornflakes, hardgekookte eitjes....mij hoorde je zeker niet klagen.  Het enige vreemde was dat we ook nu de enige gasten in het hotel leken te zijn.  We konden opnieuw zonder problemen onze bagage achterlaten om ze 's avonds weer op te pikken.  Het voelde wel wat vreemd om zo te profiteren van hun gastvrijheid terwijl ik er zelf geen cent voor moest betalen.


De rest van de dag vulden we met wandeltochten door de overige quartiers van Parijs: Montmartre, Père Lachaisse, centre Pompidou, ...
De vele metro-trappen en treden van de Eiffeltoren begonnen hun tol te eisen.  Onze voetzolen brandden bovendien zo erg dat we na 1 zaal in het Centre Pompidou al forfait moesten geven.
Snel nog een koffie en dan de lange (of zo leek het toen toch) weg terug naar huis.

Kortom, Parijs is Prachtig, maar 2 dagen zijn gewoon véél te kort!

Pin It

Marollebollen

Als kind ging ik af en toe met mijn vader op de Zuidmarkt in Brussel wat kruiden halen, een vers turks brood en als het aanbod meezat ook een paar sokken van de Looney Tunes.  De geuren, de kleuren, de geluiden... in mijn hoofd leek het allemaal nog zo magisch.  Ook al blijken zulke herinneringen uit de kindertijd vaak mooier dan de realiteit, toch moest en zou ik het nog eens aan den lijve ondervinden.
Aangezien ik mijn horizonten op vlak van naaigerief en mooie stoffen nog danig moet verruimen, zag ik mijn kans schoon op deze mooie winterochtend.  Het zonnetje laag op onze snoet, de jas een beetje open, mentaal gewapend tegen opdringerige marktkramers en de zurige urinegeur van de stationsbuurt.

We begonnen onze strooptocht op de markt van Brussel-Zuid, maar al snel begreep ik dat de vangst niet al te groot zou zijn.  Talrijke stoffenkraampjes, voor tapijten en burka's, maar helaas niet voor de fleurige jurkjes waar ik van droom.  Tot plots, in de laatste marktgang, een klein kraampje opdook met een 30tal rollen licht katoen in verschillende bloemetjespatronen.  In tegenstelling tot de minder aantrekkelijke kraampjes waar stoffen voor 1-2euro/meter over de toog gingen, kostten ze hier 6euro/meter.  Och wat geeft het, dat is toch nog steeds een koopje, niet?!

Na het energiepeil te hebben bijgetankt met een portie Churros, zetten we voort naar de Marollen.  Ik kwam ogen te kort om alle brocantieke spulletjes gade te slaan.  En ook hier doken onverwachte schatten op in een berg tweedehands kledij. "Vandaag is alles aan 3 euro", sprak de man van het kraampje, en zijn woorden waren nog niet koud of de vrouwelijke omstaanders begonnen wild in diezelfde berg te graaien.  Een scenario zoals je soms ziet op beelden van Amerikaanse solden, of zo stel ik ze mij althans toch voor.  Ik had al snel een paar leuke exemplaartjes vast, sommige enkel voor het stofje, de andere met zelfs nog een fijn model (mits enkele aanpassingen uiteraard).  De gedetailleerde collectie vind je hier.

Voor we richting Zavel vertrokken, passeerden we op de hoek van de Marollen nog een kraampje vol oud ijzer en duizenden knoopjes, schijnbaar afkomstig van oude zeevaartkostuums.  Het was het kraam van een knorrig oud mannetje dat op zijn boterhammen stond te sabbelen.  Ik had al twee handen vol knopen uitgezocht toen ik pas om de prijs ging informeren, en die bleek (dankzij omstaanders vertaald) 0,50cent per knoop te zijn.  Mogelijks een correcte prijs, maar toch wat boven mijn verwachtingen en dus legde ik het merendeel terug.
Van deze nam ik echter geen afscheid...

Ondanks de verdwenen magie der onschuld, kan ik niet wachten om Brussel opnieuw, en liefst wat langer, te gaan ontdekken.  En waarom niet ineens met lunch in één van de vele restaurantjes, of een koffie op het terras met uitzicht op de kleurrijke markten.
Zo veel te zien, zo veel te doen en te bezoeken;
Wacht maar, zodra het lente wordt!Pin It

De Pits, Heusden-Zolder

Toen ik nog een kleine puber was, werd ik televisioneel voortdurend bestookt met beelden van coole, opgesmukte teenagers die pyjama party's hielden, moddermaskertjes smeerden en  pizza bestelden bij de al even knappe pizzajongen alsof het dagelijkse kost was.  Ik heb lang geloofd dat zoiets uitsluitend weggelegd was voor de Amerikaanse jetset en dat de 'gewone' Vlaamse vrouw daar gewoonweg geen behoefte aan had.  Maar niet veel later werd ik groot (of beter 'iets grot-er', maar vooral wat wijzer) en ontdekte ik dat er waarschijnlijk in elke vrouw een soort klokje tikt.  Ik bedoel daarmee niet het klokje dat telt hoeveel eitjes er links en rechts van de baarmoeder gezapig liggen te rijpen, maar een (enigszins toch aan verwant) premenstrueel-, het-wordt-me-allemaal-te-veel-wekkertje.
Bij mij rinkelde het geheel onverwacht een paar maanden voordat ik 27 jaar zou worden.  Drrrrring!
En zo geschiedde dat ik het net afzocht naar een wellness-hotel dat aan nogal 2 essentiële voorwaarden voldeed: 1) vlakbij een nog ongekend winkelparadijs, en 2) waar badkledij toegelaten was.
Vooral dat laatste bleek geen sinecure, maar wie zoekt die vindt en zo belandde ik bij... De Pits in Heusden-Zolder!

Zodra ik mijn online-reservatie had verstuurd, begon ik ongedurig mijn mailbox te controleren.  Twee dagen later was het verlossende antwoord eindelijk daar: we werden verwacht!  Aangezien ik ten volle van de verwenarrangement wou profiteren stelde ik voor vroeg te arriveren.  Zo gezegd, zo gedaan en ergens rond tienen stonden we onwennig rond te dralen aan de inkom.  Was dit niet de achteringang, en waar was de receptie?  We stonden voor de keuze: de trap volgen, ofwel de deur met 'Wellness' openen.  Na een kleine twijfeling, gingen we voetje voor voetje de trap op en daar verscheen al gauw het neonblauwe licht van de receptie.

"Goh, wat zijn jullie vroeg.  Check-in is maar vanaf 14u00!"
Woeps, daar stonden we dan.  Geen probleem, we moesten toch nog ontbijten en zagen onze kans schoon in de brasserie van de Pits.   De vrouw aan de balie zei wel dat we ons konden omkleden in de wellness en die al onveilig mochten maken.
Maar eerst het ontbijt!  Nog voor we de menu-kaart hadden opengeslagen stond de serveerster al aan onze tafel.  Helaas waren we net te laat voor het ontbijt, maar de dubbele croque leek ons ook wel wat.  Toen bleek dat ook de keuken pas opende vanaf 11u30, zat er niets anders op dan ons te vergrijpen aan een grote warme choco met véél slagroom!  Gelukkig werd die vergezeld door twee kleine koffiekoekjes, de restanten van een ander z'n ontbijt.
Taterend sloop de tijd voorbij en kregen we het heuglijke nieuws dat onze kamer beschikbaar was.   Zodra ik de deur opende werd ik overweldigd door een heerlijke geur van... ja wat was het eigenlijk, versgewassen linnen?  Een geur die me deed terugdenken aan een jongen wiens kleren zo lekker roken dat ik er samen met m'n moeder een queeste van maakte om diezelfde geur terug te vinden in de vele rayons wasverzachters van menig warenhuis.  Mmm...  een nette, sobere kamer met trendy badkamer en leuk uitzicht.   Meer moest dat niet zijn!

Niet lang nadien waagden we ons eindelijk door de Wellness-deur waar een wereld van stoomcabines, jacuzzi's, massages en lymfedrainage op ons wachtte.  Een ganse namiddag werden we van top tot teen verwend, en ook 's avonds kregen onze smaakpapillen de nodige aandacht bij het driegangenmenu.  Het was dan misschien geen moleculaire keuken of Sergio Herman, maar het was lekker én veel.
Met een overvolle maag dook ik met veel plezier tussen de geurende lakens en wentelde ik me richting dromenland.   De dag mocht dan wel om zijn, maar dat was het verwenarrangement nog niet.  De volgende ochtend kregen we immers nog een uitgebreid ontbijtbuffet voorgeschoteld mét een glaasje cava.  Ik griste nog snel een banaan mee in m'n tas, ik zou maar eens een flauwte moeten krijgen tijdens het shoppen!

Op maandagochtend 10u00 kwam er dan toch een einde aan ons verwensprookje.   Valiezen pakken, zeepjes en shampoo van het hotel wegmoffelen en vertrekken maar.
Maastricht here we come...



Moraal van het verhaal: de winkels in maastricht gaan op maandag maar pas open vanaf 13u00.  Moge het een wijze les zijn...

Pin It