Weekendje weg? Weerribben - Wieden!

Het klinkt als een vervelend tuinkarweitje, die Wieden en Weerribben.  Of een medisch kwaaltje waar je de buurman over hoort klagen bij vochtig weer.  Maar niets is minder waar, want het Nationaal park Weerribben - Wieden is een prachtig stukje natuur in Overijssel, in het noorden van Nederland.  Dit plekje is er één om te onthouden, of het nu is voor een romantisch weekendje met z'n twee of een uitstap met het hele gezin.

Het moet zo'n miezerige, voorjaarse zondag geweest zijn waarop ik plande om het huis een grondige schoonmaakbeurt te geven en bergen was om te toveren in netjes gestreken stapels, maar waar ik uiteindelijk toch lui in de zetel belandde.  Tot plots Cath Luyten vrolijk op mijn televisiescherm in het rond sprong, op en neer verend op prachtig groen trilveen.   Ik nam er m'n laptop bij en googelde naar het natuurfenomeen dat ik zonet vol verwondering en verlangen had aanschouwd.  De warmte van de laptop op m'n schoot deed me wegdromen over zonnige zomerdagen terwijl ik - met één oog nog steeds op Vlaanderen Vakantieland gericht - het internet afschuimde naar méér.

Na zo'n miezerige zondagen komen maar wat vaak miezerige maandagen.  En plots raakt een mens weer verzeild in een werkweek met opstaan, eten, werken, eten en weer gaan slapen.  Zo gingen de weken voorbij, maanden, seizoenen!  Het werd ondertussen zelfs zomer, of dat beweerde men tenminste.  

Net op tijd beloofden de weergoden ons een prachtig weekend en dus snuisterde ik snel door m'n digitale prikbord waar ik het Weerribben - Wieden idee van onder het stof haalde.  We zouden gaan kamperen! 

Ik had niet meer dan een week tijd om het allemaal te regelen. Ik schreef meteen enkele campings en B&B's aan; sommige waren volzet, anderen gaven geen gehoor.  Tot ik plots m'n hart verloor aan mini-camping 't Waterhoentje in Sint Jansklooster.   Hoopvol drukte ik op 'verzenden' en nog geen half uur later was er een plekje voor onze tent gereserveerd. 

Om 17u30 vrijdagavond vertrok een donkerblauwe Volkswagen Polo met volgeladen koffer en twee verheugde zielen richting Noorden.  De rit zou zo'n 3 uur duren, we waren op het ergste voorbereid.  Ik had immers nog nooit een autoreis gemaakt, nooit meer dan een uur lang op het gaspedaal moeten duwen.  Zou ik niet nog eens naar het toilet gaan voor we vertrekken?  En hebben we wel voldoende drankjes in de wagen?  Had ik wel de juiste auto-rij-schoenen aan?  Wat een aanstellerij... achteraf gezien.  Eens we de drukte van Antwerpen ontvlucht waren, reden we vlot op de Hollandse wegen het avontuur tegemoet.  Auto's die zich aan de snelheidsregels houden en hoffelijk ritsen, zachte wegen zonder putten of barsten.  Ja, we waren wel degelijk in Nederland! 

Om 21u00 stipt draaide diezelfde Volkswagen Polo de Leeuwte in, onzeker zoekend naar het waterhoentje dat zich verschool achter het bezoekerscentrum van de Wieden. 

De ontvangst was hartelijk.  Omdat er op het tentenveldje geen plaats meer was, kregen we een plekje voor caravans toegewezen, helemaal achterin.  Het was een perceeltje met wat kunstgras dat grensde aan een groot grasveld met in de verte riet en turfhutjes. Naast ons dobberden aangemeerde fluisterbootjes op het water.  De tent werd opgezet en de avond ingezet met marshmallows boven het gasvuur. 

Zaterdag zwierven donkere, dreigende wolken over het hemeldek.  Af en toe slaagde een krachtige zonnestraal er in om er door te breken, de temperatuur was zwoel.   We besloten ons licht op te steken in het bezoekerscentrum naast de camping, een eigentijds infopunt waar zelfs de kleinsten onder ons zich kunnen zoet houden met het bestuderen van insecten in potjes, vogel-spotten met de verrekijker of papieren kikkers knutselen.   Een schelpenpaadje leidde ons langs de theeschenkerij waar de geur van zoete gebakjes onze neusgaten ongevraagd binnendrong en wandelaars gezellig bijkletsten bij een warme kop koffie, of thee.  We lieten ons niet verleiden en begaven ons resoluut naar het Laarzen- en Vlonderpad.  Ik had mijn been aan het onthaal op elegante wijze de lucht in gezwierd met de vraag of m'n wandelschoenen ook als laarzen konden tellen.  Ik kreeg gelukkig een positief advies, al hadden we daar later af en toe toch onze twijfels over.

Het laarzenpad was een 3km lange wandeling doorheen de Wieden, met her en der enkele trekpontjes om de sloten over te raken.  Trilveen was er in overvloed, ik waande me dan ook de wat minder elegante Cath Luyten terwijl ik over de drassige bodem verder veerde.   Reuze-libellen, kleine kikkertjes en muggen kruisten ons pad.

Nadat we zonder kleerscheuren of natte voeten het laarzenpad hadden afgelegd, deden we nog een ommetje langs het Vlonderpad.  Paadjes geplaveid met planken loodsten ons door het riet naar uitkijkpunten waar je dankzij een verrekijker en info-fiches tot een echte ornitoloog wordt omgetoverd.

Aan het einde stonden de turfhutjes die we eerder al vanop de camping zagen en ontdekten er een short-cut terug naar onze tent.  De zon begon stilaan het gevecht met de wolken te winnen en er een scheen een warme gloed over het grasveld.  Even, heel even maar, wouden we ons neevleien op een dekentje om er te genieten van de rust, van elkaar en van de natuur.  Maar enkele minuutjes werden al snel enkele uurtjes.

Net op tijd werden we gewekt door kinderen die joelend op de trampolines van de camping sprongen.  Even geeuwen en uitrekken want we moesten nog naar de plaatselijke supermarkt Coop voor wat lekkers en ook voor wat noodzakelijks.  Vanille-vla, hopjesvla, vla-flip, griesmeelpudding, yoghurt, ...  ik liet mijn blik over het ganse koelrayon glijden.  En dat wel drie keer, tot ik uiteindelijk een pudding van bitterkoekjes uitkoos.  Wat is kiezen toch altijd een beetje verliezen. 

Terug op de camping kraakten we een fles rosé, lekker fris uit de koelkast van de gemeenschappelijke schuur.  Gehurkt voor het kleine gasvuurtje, met de avondzon op m'n gezicht, begon ik aan het avondmaal.  Het zou een snel éénpansgerecht van conserven worden met krielpatatjes, kikkererwten en kerstomaatjes, met daarbij nog een versnipperde ui en schijfjes chorizo.  Het zag er allemaal nogal rommelig uit, maar smaken deed het wel, zelfs op een plastic servies.

In de verte vaarden enkele kajakkers de zonsondergang tegemoet.  Het gezoem van muggen hing in de lucht, af en toe opgeschrikt door het knetterend geluid van een kamikaze-insect dat zich te dicht bij onze citronella-kaars waagde.  Vanuit het moeras kwaakten eenden en andere vogels elkaar in slaap, terwijl tientallen sterren vanuit de hemel met een flits de duisternis in doken.  Ik had die avond wel meerdere wensen mogen doen als het aan de vallende sterren lag, maar ik kon me er gewoonweg geen enkele bedenken. 

De volgende dag was het alweer zondag.  Geen miezerige zondag zoals de dag waarop dit verhaal begon, maar eentje met een hemelsblauwe lucht en slechts enkele witte wolkjes die als verdwaalde schapen voorbij dreven.  De temperatuur zou tot boven 25°C stijgen, zodat we besloten verkoeling op te zoeken en op ontdekking te gaan op het water.  We namen de auto richting dat andere deel van het natuurgebied: de Weerribben.  Na flink wat overpeinzingen hadden we op voorhand besloten om een fluisterboot te nemen, totdat ter plaatse bleek dat je zoiets beter op voorhand reserveert.  We stemden dan maar toe met een Canadese kano.  Want wat Pocahontas kan, kan ik ook?

Dat er toch een zekere vaar-digheid nodig was, bleek al snel nadat we ons van de wal afstootten.  Ik herinnerde me flarden van de Disneyfilm waarbij Pocahontas gezwind met een enkel peddeltje haar kano vooruit liet glijden over het water, terwijl ze de kleuren van de wind bezong.  Wij sloegen er daarentegen zelfs met twee niet in, of toch niet zonder enig gekibbel over sturen, bijsturen, harder peddelen of ten slotte heel luid 'Stop!' te roepen.

Ach, het was het allemaal waard.  Heel af en toe konden we ons op de stroming laten meevoeren, al ging die maar wat vaak de verkeerde kant op.  Andere momenten peddelden we lustig langs de hongerige eendjes en witte en gele lelies, om vervolgens ongewild het riet in te duiken.  Als bij wonder bleven we droog, al snakten onze gebronsde huid wel naar wat verkoeling.   

Na enkele uurtjes te hebben rondgedobberd, werd het tijd om weer verder te gaan.  Onderweg naar de camping passeerden we even in Blokzijl, een idyllisch havenstadje waar het gonsde van de bedrijvigheid én van de boten.  De havenmeester liet afwisselend de boten de haven in, de ene al wat meer prestigieus dan de andere, om dan weer auto's, fietsen en voetgangers over de ijzeren brug te leiden.  Het was er gezellig rond kuieren door de kleine straatjes met prachtige huizen. 

Ondertussen sloeg de klok alweer 17u30, tijd om de rit naar huis weer aan te vatten.  Deze keer was het drukker op de baan en was de tussenstop in het wegrestaurant een welgekomen pauze.  Hoe verder we reden, hoe dunner de windmolens in het landschap gezaaid waren.  Ook de schapen langs de weg verdwenen langzaam uit het zicht.  Toen Q-music NL krakend uit de ether verdween, wisten we het wel zeker: we waren weer thuis.

Mijmerend over die 2 heerlijke zomerdagen in Overijssel, doken we ons comfortabele bed in.  Een koele slaapkamer en een stevige matras, maar helaas ook een wekker die een rode schijn werpt op de muren.  Morgen zou het weer maandag zijn, maar dit keer waren de batterijtjes opgeladen en hadden we een geweldig weekendje Weerribben - Wieden om op terug te blikken...

Bedankt Nederland Vakantieland!

Pin It

Over de zon van Lissabon

Ik ging een week naar Portugal, en dat zal u geweten (en gelezen) hebben!

Geen all-in vakanties hier, en al helemaal geen zonneklopperij.  Het werd een perfecte mix van natuur en cultuur en die vonden we in en rond Lissabon. 

Sintra (dag 1-4)

Villa Mira Longa

Zijn nieuwe wandelschoenen legden hem geen windeieren, dat konden we wel besluiten na 3 dagen stappen in Sintra.  Een prachtig plaatsje aan de Westkust van Lissabon, met een historisch centrum omgeven door natuur en daarin her en der verspreide paleizen, kloosters en parken.  Voor de meeste toeristen is het slechts een populaire daguitstap vanuit de hoofdstad, voor ons een memorabel deel van de reis. 

Omdat we in Lissabon voor de low(er)-budget hostels zouden kiezen, verwenden we onszelf hier met een heuse Bed & Breakfast: de Villa Mira Longa.  Het zou het decor kunnen zijn voor een romantische remake van 'Night at the Museum', want je overnacht er tussen de barokke - ook wel kitscherige - meubels en ornamenten.  Van haardroger tot badslippers, een lift naar de luchthaven of toeristisch advies gegeven door één van de sympathieke gastheren, Michel (een Belg zowaar) en Osèias.  Het was pure verwennerij!

Palacio da Pena

Onderaan de weg naar de B&B staat een bushalte, wie hier opstapt en zich een plaatsje zoekt tussen de Amerikanen en Japanners, beleeft een kort maar heftig ritje langs ontelbare haarspeldbochten.  Afstappen doe je aan de overblijfselen van het Castelo dos Mouros of het sprookjesachtige Palacio da Pena.  

Een busticketje heen en terug kost je vijf euro, maar het uitzicht te voet is onbetaalbaar! En dan zwijgen we nog over de voldoening wanneer je de volgende dag merkt dat je kuitspieren toch weer net dat tikkeltje strakker zijn.

centrum Sintra

Na een dagje rondslenteren en stevig klimmen - beiden in m'n nieuwe Birkenstocks - schoof ik met veel plezier de voeten onder tafel in één van de restaurantjes die Osèias ons aanraadde.  De eerste avond was dat Tasca do Xico, waar ik maar meteen de streekspecialiteit bestelde: Bacalhau.  Op het eerste zicht geen indrukwekkende eettent, maar het eten zou er - in tegenstelling tot de vele andere restaurantjes - vers zijn.  Twee andere keren tafelden we in Tacho Real, een wat ouderwetse bistro met stoffige groene gordijntjes.  Ik heb me zelden zo underdressed gevoeld als toen, terwijl rond me de wijn werd gedecanteerd en het dessertentafeltje voorbij werd gerold.  En toch, we waren bijlange niet de enige in bermuda en werden desondanks koninklijk bediend.  De talrijke onderscheidingen die aan de wand prijkten, bleken niet meer van het laatste decennium.  Het wekte enigszins de indruk van vergane glorie, al liet ik dat niet aan m'n hart komen en likte lustig duimen en vingers verder af bij de tongstrelende steenbaars met amandelsaus.

Na 2 dagen de kuiten te hebben opgewarmd met de nabijgelegen bezienswaardigheden, was het tijd voor de grote tocht.  Niet zomaar 30 kilometer lang hoogtes en laagtes overwinnen, maar 50 kleine schatten ontdekken die ons langs ongerepte natuur en prachtige vergezichten zouden loodsen.  U raadt het misschien al: we gingen geocachen!  We baanden ons een weg door de doorns en klommen over rotsen terwijl de zon ongemerkt, doch genadeloos toesloeg.  Salamanders ritselden door het struikgewas, de geur van Eucalyptus hing in de lucht.  En we wandelden voort, terwijl we regelmatig van onze Platypus nipten.

Peninha

Helaas, het mocht niet baten, de tijd leek sneller te verstrijken dan onze voeten ons konden dragen en dus waren we genoodzaakt de route in te korten.  We wierpen nog een laatste blik op het prachtige uitzicht vanop Lenda da Peninha, een heiligdom op 486m hoogte, en trokken verder.  Geluk bij een ongeluk leidde onze nieuwe route ons langs het Convento dos Capuchos.  Nooit gedacht dat ik het nog te zien zou krijgen nadat de dame van de toeristische dienst ons had verteld dat het onmogelijk te bereiken was zonder wagen.  En daar stonden we dan, nog net voor valavond, aan de overblijfselen van een kurken klooster.  Zonder wagen, maar wel met een paar stevige wandelschoenen.

De laatste loodjes wogen het zwaarst, maar eens terug in Villa Mira Longa konden we moe maar tevreden van de ondergaande zon genieten.  De dag erop zouden we vertrekken, op naar het bruisende Lissabon! 

Lissabon (dag 4-7)

Alfama

Vanuit Sintra namen we de trein naar het station Rossio, pal in het midden van de wijk Baixa.  We stonden nog maar enkele seconden te koekeloeren met het stadsplan in de hand, toen we werden aangesproken door een local: "Cannabis, hasj, cocaïne?".  Hij keek wat schichtig om zich heen en liet dan de binnenkant van z'n vest zien waaruit hij enkele kleine pakketjes met 'spul' tevoorschijn toverde.  Zo zou het de komende 4 dagen verlopen, telkens we ons in het openbaar waagden.   Omdat de 'drugs' gemaakt zijn van lijm, stof en kruiden, is het verkopen ervan niet illegaal.  Oplichterij blijkbaar ook niet...
Het Goodnight Hostel lag gelukkig niet veraf, maar behalve dat en de pannenkoeken bij het ontbijt, deed ik er maar weinig inspiratie op voor een lofzang.  De rest van de dag verkenden we het centrum en de haven, maakte we zelf spaghetti (lekker bio van bij Brio) en doken op tijd ons wankele stapelbedje in.

Océanarium de L

De weersverwachting op dag 5 was niet om naar huis te schrijven.  Buien en zonneschijn wisselden elkaar af, het was zweten met de regenjas aan.  We planden daarom een uitstap naar Parque das Nações, het nieuwe gedeelte van de stad dat werd gebouwd naar aanleiding van Expo '98.  Je vindt er ideale schuilplaatsen en tevens bezienswaardigheden, zoals het Vasco Da Gama winkelcentrum en een magisch Océanarium waar je gevaarlijke roggen, hartverwarmende otters en kibbelende pinguïns kan gadeslaan.  Omdat ik thuis toch niet voor niets onze regenjassen opnieuw had geïmpregneerd, trotseerden we de lichte regenval om langs de Taag te slenteren, door de aangelegde tuinen van de wereldtentoonstelling.  Terugkeren deden we weliswaar met de toeristische kabelbaan.  Geen spannend ritje, geen spectaculaire zichten, maar wel lekker droog.

Tegen de avond klaarde de hemel op en konden we onbevreesd de sfeer opsnuiven in de oude volkswijk Alfama en Bairro Alto.  Kleine straatjes met slingers, vuurkorven en geroezemoes dat van achter de openstaande ramen weerklonk.   We zochten door deze wirwar aan steegjes naar het miradoura Santa Catarina in de hoop er een onvergetelijke zonsondergang bij te wonen.  De zon was al achter de horizon verdwenen toen de GPS ons eindelijk de juiste richting uitstuurde.  Op enkele ruziënde daklozen na was het er verlaten, maar we zagen het potentieel en besloten het de volgende avond opnieuw te proberen.

Miradouro Santa Catarina

De zesde ochtendstond had goud in de mond, wij daarentegen nog maar eens pannenkoeken.  Op de agenda stonden een bezoek aan Castelo en Lapo, én een laatste verhuis naar het Living Lounge Hostel.  Slechts enkele straten verder, maar toch een wereld van verschil.  Trendy interieur, nette kamers met airco, tal van georganiseerde activiteiten en een gevarieerd ontbijt.  "Is this really a hostel?", een terechte vraag!

Castelo São Jorge

We kochten ons een tweede dagpasje voor het openbaar vervoer waarmee we een dag lang onbeperkt bus, tram en metro konden nemen.  Neen, geen Lisboa Card voor ons, want enig opzoek- en rekenwerk wees uit dat dit - voor ons - niet de meest voordelige formule was.
We namen de befaamde, kanariegele Estrela 28 naar het Castelo São Jorge, een min of meer verplichte halte op je bezoek aan Lissabon.  Ik was nochtans niet erg onder de indruk, maar ik had dan ook al één en ander gezien in Sintra wat betreft paleizen en aanverwanten.
Van daaruit startte onze stadswandeling naar het Westen van de stad; onderweg werd het straatbeeld opgefleurd door de typisch Portugese azulejo's op gevels van huizen en flatgebouwen.  We passeerden onder andere langs de Sè Patriarchal en bezochten er restanten van oude kloostergangen.  Uitrusten deden we aan het Jardim e basilica da Estrela, een vrolijk park met wuivende palmbomen, kwakende eendjes, verliefde koppels en oude mannen die hevig discussiëren bij een spelletje schaak.

Die avond aten we in het Café no chiado, een erg gezellig restaurant waar de aperitiefhapjes zowaar niet op je rekening verschijnen.  We kozen één van de goedkopere, typisch Portugese rijstschotels; het Lief was onder de indruk, ik vond het nogal droog.  Ik liet me dan ook zonder tegenspartelen rehydrateren in het Häagen-Dazs café wat verderop!  We doolden tenslotte nog wat rond door de straten, schijnbaar zonder doel, al zal de trouwe lezer ondertussen wel doorhebben dat er nog duchtig werd gegeocached die avond.

Torre de Belém

Helaas brak toen de laatste dag in Lissabon aan, het was er één met omelet en wel 3 soorten vruchtensap.  Nog een laatste keer daalden we af in het gonzende metrostation, zo'n 100 meter van onze hostel, en reden deze keer naar Belém.  Net als ontelbare andere toeristen bezochten we er het Mosteiro dos Jeronimos, het monument van de ontdekkingsreizen en de Torre de Belém.    

Tijdens de namiddag zochten we verkoeling in het ijskoude zeewater aan het strand van Estoril.  Het zou iets minder toeristisch zijn dan dat van Cascais en je bent er vanuit Lissabon op zo'n 20 minuutjes met de trein. 

Voor het laatste avondmaal lieten we ons adviseren door een medewerker van de hostel.  Hij raadde ons Cervejaria Baleal aan; het eten was er immers lekker, de porties groot én je trof er 'speciale karakters' aan.  Je zou zo voorbij wandelen aan de betegelde refter met aquariums aan de ingang, maar deze authentieke eettent bleek inderdaad de moeite waard. 

De ochtend van vertrek waren er - jawel - pannenkoeken.  Alsof dat nog niet kon tellen als zoete zonde, passeerden we op weg naar de luchthaven langs een pastelaria voor een assortiment aan pasteitjes.  Voor de thuisblijvers, weliswaar!

Ik wierp nog een laatste blik op Lissabon en zijn vele stoffenwinkels, waarvan ik er vreemd genoeg geen enkele bezocht.  Nochtans vind je in de Rua Augusta en de straatjes rondom talrijke winkeltjes waar stof nog per kilo wordt verkocht en oude mannen met lintmeters je aan de ingang opwachten.  Ook knopen en lintjes vind je er in overvloed, het ene winkeltje naast het andere.  Ik had gehoopt met unieke stofjes te kunnen thuiskomen, maar in plaats daarvan brachten we Ginja, Muscat wijn en zoete gebakjes mee.  Het thuisfront was tevreden.
Volgende keer beter, denk ik dan, en vooral: nog een reden om terug te gaan!

Zo, ik heb gesproken, verteld, getypt.  Tijd om de naaimachine van onder het stof te halen...
 

Pin It

Zo leert u schattenjagen

Of 'geocachen', om het in officiële termen te zeggen.

Het is eens wat anders dan een topic over naaien, knutselen of koken; maar een mens kan toch niet altijd binnen zitten, nietwaar?  Zodra het zonnetje schijnt en de vogeltjes tsjirpen, dan wil ik naar buiten!  Dus daarom ga ik het hier even hebben over schattenjagen en wie weet maak ik ook u warm voor deze outdoor-activiteit.  Sinds er hier en daar een zonnestraaltje komt piepen, is wat mij betreft het schattenjachtseizoen officieel geopend.

Tot een maand geleden had ik er zelf nog nooit van gehoord. Het woord 'geocachen' klonk dan ook een beetje onnozel, zelfs sullig, in de oren.   Ik ontdek echter graag nieuwe dingen en dus besloot ik mee op pad te gaan.  Ik nam veiligheidshalve mijn fototoestel mee, zodat - als het allemaal wat tegen zou vallen - ik tenminste nog mooie kiekjes van de omgeving kon maken.

Maar tegenvallen deed het niet, integendeel.  Ik voelde me plots weer alsof op een verjaardagfeestje van vriendjes waarbij de ouders een schattenjacht doorheen huis, tuin en straat hadden georganiseerd en, aangekomen op het einddoel, een taart ons opwachtte.  Eigenlijk is geocachen een beetje hetzelfde, maar dan voor grote kindjes (en zonder taart).  Het is geschikt voor jong en oud, man en vrouw, beginners én gevorderden.

Op ontelbare plekken in België, Nederland en ver daarbuiten, hebben wandelaars een schat ('cache') verstopt.   Ze zitten in waterdichte containers, op ingenieuze wijze onttrokken van het oog van de onwetende voorbijganger (bv hoog in de bomen met een katrolsysteem, of onder een graszode).   In de schat vind je een logboek waarin je je naam en datum neerpent, en ook wat prullaria.  Als je de schat vindt, mag je er iets uitkiezen, maar leg je ook iets nieuw in de plaats.

De schat vind je aan de hand van gps-coördinaten.  Soms leiden ze je meteen naar de plek waar je kan beginnen zoeken, andere keren moet je eerst een parcours volgen dat je van de ene hint naar de andere brengt.   Je moet dan op zoek naar cijfers of letters die in de omgeving verstopt zitten, soms op gebouwen, soms nieuw aangebracht door andere geocachers.

Met die cijfers of letterwaarden kan je dan de nieuwe coördinaten berekenen.   Om dat te kunnen doen is een speciale gps helaas noodzakelijk, maar voor de fervente wandelaar of fietser zeker en vast een interessante investering.  Daarnaast zijn er natuurlijk ook wel applicaties voor op je smartphone te vinden.

Het leuke aan schattenjagen is dat je er nieuwe én mooie plekjes mee ontdekt, soms erg dichtbij huis.  Mijn eerste schat vond ik in Abdij van't Park in Heverlee, dit weekend zocht ik het avontuur wat verder op, trok ik aan zee de duinen in en vond tussen de bunkers de schat van Crystal Palace!

 

Ik heb alvast de smaak te pakken.  Zodra ik aankom op de eindbestemming en niet weet of ik op de grond of in de lucht, of misschien ergens daartussen, moet zoeken naar de schat, komt telkens opnieuw die kleine avonturier in mij naar boven...  De berekeningen onderweg laat ik lekker aan mijn gezelschap over, zo kan ik tussendoor ook nog wat oefenen met mijn spiegelreflex.

Zelf zin gekregen om de nieuwe Indiana Jones te worden, of lijkt dit het ideale lokmiddel om de man(nen) des huizes mee te krijgen voor een fikse wandeling?  Hieronder alvast wat nuttige links...

Geocache België
Geocache Nederland
Geocache Internationaal 




En wie weet komen we elkaar wel eens ergens tegen!Pin It