Ieniemienie naaipotje

Namen trekken en een vervolgens een kadootje verzinnen om de 'gelukkige' mee te verrassen op een low-budget manier.  Klinkt het bekend in de oren?  Welja, met oudjaar was het hier ook van dat.  

Ik wachtte vol spanning af wie de onschuldige hand me zou toebedelen.  Ik had zo mijn voorkeuren; voor sommige mensen weet je het meteen, voor anderen zal je waarschijnlijk nooit het gepaste kado kunnen vinden. 

Ik had geluk, ik kreeg de kans om enkele ontluikende naaikriebels nog wat extra te prikkelen.

Inspiratie voor deze naaikit vond ik bij Frugalicious Me, ik besloot het alleen iets kleurrijker aan te pakken.   Ik gebruikte hier een gerecycleerde weckpot, maar een confituurpotje kan even goed.   Bovenop plaatste ik een speldenkussen, gemaakt van een halve bol piepschuim die ik met stof bekleedde door er een dun laagje servetlijm op te smeren.  Daarna plakte ik het speldenkussen met een hete lijmpistool op het deksel van de pot.

De pot werd gevuld met gekocht én gemaakt naaigerief.  Wat knoopjes en garen, en natuurlijk ook een garenetui dat ik er opgerold in kwijt kon.  Ik maakte deze keer ook een naaldenboekje.  Het kaftje ervan maakte ik uit stevig papier waar ik stof op kleefde, binnenin zit rode vilt.

Bij een mooi kado hoort een mooie verpakking, want die zijn nóg leuker om uit te pakken.  Ik grabbelde wat tussen het oud karton en maakte zelf een doosje op maat waar het naaipotje perfect in paste.   Alles werd goed stevig vastgemaakt met plakband en nadien - u raadt het al - bekleed met stof.  Door een dun laagje servetlijm te gebruiken blijft de stof kleven zonder dat het vlekken maakt op de stof.  Als de stof te nat is, wordt hij ook hard omdat de lijm tegelijk een soort vernis is.  Ik strijk de lijm daarom op het karton goed uit en laat het soms enkele seconden 'drogen' voor ik de stof aanbreng.

En alsof ik nog niet genoeg van die servetlijm gesnoven had, besloot ik ook het zoommaatje onder handen te nemen en maakte het assorti met de rest van het pakketje.  Ik gebruikte het daarna als kaartje om aan het kado te hangen, 't is eens iets anders, nietwaar?

Een mooie strik rond de pot, de doos in en klaar is kees!

Fleur des îles, Petit Pan bij Bambiblauw

Gestreepte stof, Stoffenspektakel

Rode vilt, Veritas

Knopen, lint met stippen, garen en zoommaatje, Veritas

Servetlijm, De Banier

Weckpot, gerecycleerd (ook bij IKEA)

Piepschuim bol, AVEVE

Pin It

Transparantie troef

Ik maakte ze al eens eerder.  Meer nog, ik maakte er zelfs een tutorial van.  Het moet een van m'n eerste verzinsels geweest zijn, die garen-etuitjes, maar het lijkt al eeuwen geleden. 

In een verdienstelijke - al zeg ik het zelf - poging om mijn naaigerief eens op te ruimen, besloot ik om nog enkele exemplaren te maken.  Voor elke tint garen één!  

De tas die ik telkens meezeul naar het Leuvens Stiksel is er na al die edities immers nog steeds één met last-minute gerief.  Dus steekt er vanalles wat in: ritsen, velcro, knopen, biais in 5 kleuren, 3 tinten blauwe garen, een gele, een rode, een donker roze, een licht roze, ...  U begrijpt het vast wel.

Maar het klusje voor klosjes was aan verbetering toe.  Ik ging voor meer transparantie.  De juiste kleur garen in één oogopslag!

Het patroon bleef hetzelfde.  De materialen niet.

Eerst en vooral maakte ik het volledig uit stof.  De voering verstevigde ik daarom over het ganse oppervlak met Vlieseline H250.  

 

Daarbij gebruikte ik een doorzichtige plastic voor de garen-strook.  Ik recycleerde hiervoor een soort plastic documentenmapje.  Works just fine! 

Met potlood tekende ik de markeringen over.  Het vaststikken is dankzij de transparante plastic ook een pak eenvoudiger omdat je de markeringen gewoon over elkaar kan leggen.  Hoera! 

En zowaar, het eerste vernieuwde garen-etui is daar!

  

Cars mini green, Echino (via Bambiblauw)

Bloemetjeskatoen (Stoffenspektakel)

Pin It

Een klusje voor klosjes

Ik maakte vorige week een grote tas voor al m'n naaigerief.  Handig, dacht ik, daar kan ik lekker veel in proppen.  En ik had gelijk; een stapeltje stof, de pedaal van de naaimachine, scharen, garen, lat, patronen, portefeuille, een deo... het kan er allemaal in. 

Helaas, een haastige stap en veel geschud verder, verlies ik tijd - te veel tijd - met het zoeken naar mijn sleutels.  Nog wat later blijkt dat ook de klosjes garen overal tussen zijn gesukkeld, sommige vind ik terug door de draad te volgen die ze op hun reis door de tas achterlieten... alsof ze zelf ooit de weg terug wouden vinden; de weg naar buiten!

Ik weet het, het is het probleem van elke grote tas.  Het fenomeen waar menig man over klaagt: "Pakt dan een kleinere sjakosh!"  Maar voor problemen bestaan oplossingen; oplossingen in toile cirée.

Ik maakte dus een tasje voor in dé tas; een etui waar precies 5 kleine klosjes (200m) in passen.  Een eenvoudig idee, al vergt de productie toch een zekere nauwkeurigheid en af en toe wat gefriemel.  Maar ik ben tevreden, zelfs een beetje trots!

Handig voor stiksel-avonden, of zelfs op reis.

Daarom maakte ik er ook nog een klein naaldenflapje in, zo geef ik ook die kleine scherpe rakkers geen kans meer op ontsnappen.

En weet u wat, ik maakte niet alleen een tasje, maar ook een tutorial!  Deze keer wat beter voorbereid én gecontroleerd.  

Je vindt 'm hier in PDF-formaat!

Ik bereken binnenkort ook even de formaten voor een versie voor grote klosjes van 500m. 

Maar nu rust, even genoeg gehad van al die toile cirée.  De voorraad is ondertussen toch voldoende geslonken om zondag op het stoffenspektakel weer nieuwe te kopen, gniffel!

En, wat denken jullie, is dit materiaal voor een give-away?  Neem rustig uw tijd om na te denken, ik ga cakejes bakken...

 

Pin It

Gedaan met spelen...

... althans voor Melchior&Madeleine, onze twee petieterige poesjes.

Losliggende speldjes, draad, knopen; alles wat ritselt, rinkelt of rolt.  Het verplaatst zich steeds op 'mysterieuze' wijze tot in de uithoeken van de woonkamer.

Gedaan met dat alles, want ik flanste snel een speldenkussenzakje ineen.  Ha!

En dan nu opperste concentratie voor het echte project...Pin It