Xander, op maat gemaakt.

Een zomerslaap, ten huize Annelies bestaat dat.  Althans toch wat het bloggen betreft.   Hoog tijd dus om eens een creatie van voorbije zomer van onder het stof te halen!

Enkele maanden geleden vroeg een vriendin of ik voor haar geen kraampakketje wou maken, veel moest ze niet hebben: een handdoek met kap en een verzorgingsmatje.  Slabbetjes waren natuurlijk ook altijd welkom.

Oef, geen te moeilijke zaken dus.  En om het me nog makkelijker te maken, kwam ze ook al met het stofje aandraven dat ze voor de geboortesuiker koos: Wasabi Bleu van Petit Pan.

En zo geschiedde:

Een kaphanddoek van 90x90cm, uiteraard met applicatie.

Een verzorgingsmatje met ingebouwd pamperzakje.

 

En enkele slabbetjes, naar een model dat ik hier zag, maar dan zonder het tussenstukje aan de hals.  Het is eens iets anders dan de modellen met een lint of velcro.

Maar ik wou nog wat extra, dus maakte ik een matching outfit: een romper met geappliceerde vest en een mutsje.

Dat alles stak in in een stoffen tonnetje.  De handvaatjes voorzag ik van kamsnaps -net zoals ik hier al eens deed-  zodat je het mandje kan ophangen.
 

De mama-in-spé maakte in mijn gezelschap haar eerste vlaggenlijn, haar pièce de résistance zou niet veel later volgen: een pracht van een zoon! 

Petit Pan Wasabi Bleu, Hexagoon
Petit Pan Coquelicot, Bambiblauw

Blauwe badstof, Stoffen Pauli

Effen blauwe katoenen, Stoffen Pauli

Scheurvlieseline, Wolwinkeltje Leuven 

Vlieseline, Veritas

Lichtgroene biais, Veritas

Blauwe en groene flockfolie, Bambiblauw

Patroon kaphanddoek en verzorgingsmatje, Knippie 1 feb/maart 2013

Patroon mutsje, de Droomfabriek 

Tutorial applicatie romper, Lemon Tree Creations 

Pin It

Kraamkado n°1

Het is zo ver... de babyboom bij vrienden, kennissen en zelfs familie is officieel uitgebroken.  Het zou besmettelijk zijn, maar voorlopig is het nog onduidelijk of het via de handen, de lucht of misschien wel hormonen wordt verspreid. 

Het is niet de allereerste spruit in de vriendenkring, die hapte namelijk zo'n 2 jaar geleden naar haar eerste adem.  Maar toen was ik er nog niet klaar voor, voor zelfgemaakte kraamkadootjes welteverstaan.  Tegen dat dat prutske 1 jaar werd, kon ik haar wel al van een eerste handtasje voorzien. 

Ondertussen worden die mini-mensjes aan de lopende band gemaakt en zitten er ook nu nog een paar klaar om uitgebroed te worden.  Er was dan ook geen ontkomen meer aan, de eerste officiële kraamkadootjes drongen zich op.
En aanschouw, ruim voor de uitgerekende bevallingsdatum, is er zelfs al eentje af!

In dit kraamkadootje zitten volgende spulletjes:

1. Een knus dekentje

Ik maakte in het verleden al enkele dekentjes, met fleece én zonder paspel.  Maar sinds ik op 't Stiksel mijn paspel-skills kon verfijnen, werd het tijd voor het echte dekentjeswerk.  Qua formaat hield ik het op een bescheiden 100x70cm, ideaal voor in de wieg of het park. Een exemplaar van 100x150cm zou langer meegaan, ach ja...  Als ze het formaat ontgroeid zijn, wordt het maar een dekentje om bij te duimen of om de benen mee te verwarmen.

2. Een knuffelkussen om een uiltje op te knappen
Bij een deken hoort een kussen, maar tegelijk wou ik ook nog een knuffeltje maken.  En dus werd het deze 2-in-1, een kussen om te knuffelen.   Ik gebruikte dit uilenpatroontje en tekende er nog zelf vleugeltjes bij.   Het keergaatje is in het voorhoofd, zo verdwijnt de naad netjes in de vacht.
Toch stiekem wel trots op het resultaat, vooral op de cirkels die ik zelfs vlot met zigzagsteek vaststikte!  En om eens gek te doen, probeerde ik hier en daar ook eens de ajour-steek van mijn Pfaff uit.

3. Een pamperzakje met een beetje biais

Zoals ik in 'the making of...' al zei, maakte ik een pamperzakje van Eloleo, mét biais maar zonder Zsazsa.  Ik heb lang getwijfeld over de materialen die ik hiervoor zou gebruiken: toile cirée, gelamineerde (bijpassende) stof of gewoon stof?  Op internet verschijnen de meeste pamperzakjes immers in toile cirée, behalve dat van Eloleo.  Omdat ik zelf geen enkele ervaring had met de praktische kant van babygerief, ging ik te rade bij ervaringsdeskundigen.  Zij opperde dat een afwasbare buitenkant toch wel handig was en dus besloot ik om de appeltjesstof met strijkvinyl te lamineren.  Helaas was een kleine onoplettendheid met het strijkijzer genoeg voor een grote blunder.  Toen bovendien bleek dat zij slechte ervaringen had met die strijkvinyl, werd het tenslotte een stoffen exemplaar.  Voordeel is dat het zo in de wasmachine kan!
En zeg nu zelf, het ziet er toch niet minder 'echt' uit zo?

4. Een slabbetje voor de dorst

Ik tekende het 'patroon' over van een slab uit de Hema.  Supersimpel om te maken, één of twee lappen stof, wat velcro, een stuk biais er langs, klaar!  Maar omdat ik nog wat van mijn zelfgemaakte paspel over had, moest en zou ik die gebruiken.

Nu staat het hier klaar, in een papieren zakje van Hema.   Ik kan het stiekem niet laten om er af en toe eens bij stil te staan en het opnieuw uit te pakken.   En telkens weerklinkt er dan toch een klein zuchtje... van voldoening!

Pin It

Huisje, tuintje, dekentje

Y en L kochten een huis, en dat werd gisteren gevierd!  Familie, vrienden én buren werden uitgenodigd voor hapjes, drankjes en vooral een heuse rondleiding in hun nieuwe droomhuis.

Het moet zijn dat ik iets heb met dekentjes, ofwel gewoon weinig inspiratie bezit, maar ik wou ook nu een exemplaar maken.  Deze keer nóg gepersonaliseerder dan het vorige;  ik zou het huisje, het verliefde koppel en hun kater er op zetten.

Ik stuurde een gemeenschappelijke vriend er op uit om te achterhalen wat de kleuren van hun woonkamer en nieuwe zetel waren; het bleken beige muren te zijn en een zwartbruine zetel.  En dus werd het een dekentje van beige, langharige fleece.  Liefst had ik voor het katoen wel een felle print gebruikt, maar ik weet dat ze eerder 'klassiek' zijn, of noem het sober doch tijdloos.  Vandaar dat die kant zwart met witte stipjes werd.

Eigenlijk wou ik een paspeldeken maken zoals je ze tegenwoordig hier en daar ziet opduiken.  Jammer genoeg vond ik nergens paspellint dat nog lang genoeg was (Awoert Veritas!) en ontbrak me de tijd om dat nog zelf ineen te stikken.  Dus zat er niets anders op dan de boord op een andere manier af te werken.  Al bij al toch nog netjes, al zeg ik het zelf!

De fleece vond ik in de Carrefour (evenals een versie in donkerbruin en prachtig aubergine) aan 7 euro/dekentje.  Ik zag een dag later diezelfde dekentjes ook bij Zeeman!  Het katoentje komt van bij Pauli (7.5euro/meter).

Voor de applicaties gebruikte ik kleine restjes stof en ook oude kledij.  Het leuke is dat het allemaal verschillende texturen zijn: katoen, fluweel, ribvelours, jeans...

 Toegegeven, de gelijkenissen zijn misschien niet treffend tot in de kleinste details, maar in grote lijnen is het idee wel duidelijk... denk ik.  Zoekt u anders even mee naar de 7 verschillen?

Het belangrijkste is dat ze deze winter warm zitten (én dat ze het mooi vonden), ook al hebben ze centrale verwarming.  In tijden van economische crisis kan je 's avonds maar beter gewoon dicht bij elkaar in de zetel kruipen...

Pin It

Feest met fleece

Het is niet omdat het trouwseizoen (voorlopig) voorbij is, dat er geen DIY deadlines in de agenda meer verschijnen.  Vorige week besefte ik immers - weeral te laat - dat ik naar een verjaardagsfeestje moest.  Feestje is een groot woord voor een gezellig samenzijn om te vieren dat een zeker mannelijk individu eerder die week zijn laatste ticketje voor tram 20 had gekocht. 

Voor z'n housewarming had ik 'm al een kookschort (ik noemde het uiteraard een 'barbeque-schort', want dat klinkt cooler) gemaakt in camouflage-stof.  En dus waren mijn mannelijke kado-ideetjes eigenlijk al uitgeput.   Even overwoog ik een T-shirt met applicatie, maar ik weet dat tricot en ik geen beste vrienden zijn wanneer het 'snel' moet gaan. 

En dus werd het een gepersonaliseerd fleece dekentje, voor zijn vernieuwde woonkamer waarvan ik - via het liefje - wist dat hij donkerblauwe zetels en gordijnen had.

Stap 1: de fleece.

De IKEA had ik de laatste weken al zo vaak van binnen gezien, dat het mogelijk mijn gezondheid kon schaden.  Dus ging ik op jacht in de Zeeman.  Ik zocht en vond een donkerblauw fleece dekentje voor 2.99 euro. 

Stap 2: de stof.

Lang, heel lang heb ik in de Pauli rond gedraald. Ik heb getwijfeld over flashy kleuren en motieven, maar besloot dan toch maar op veilig te spelen.  Met een man weet je immers nooit... Het werd een eenvoudig donkerblauw katoentje met witte stippen voor zo'n 7.5euro/m.

Stap 3: de applicatie.

De familie VN. uit W. zijn grote playstation-fanaten, vooral SingStar en Guitar Hero blijken erg populair.  Daarom koos ik voor een levensgrote basgitaar met de tekst 'Gitaar Held' (omdat het in't Vlaams/Nederlands nu eenmaal leuker klinkt!).

Ik wou ook wat zachtheid aan de andere kant, dus nam ik een rood fluwelen stofje om te appliceren.

De tekst moest uiteraard in hetzelfde lettertype als de originele Guitar Hero, en dat vond ik gelukkig hier.  Het viel gelukkig ook enorm mee om rondom rond te stikken!

Een ander paar mouwen was de levensgrote gitaar-applicatie.  Het begon veelbelovend met het geslaagde patroon dat het vriendje voor mij tekende.  Helaas besloot ik daarna het ding vast te strijken met slechts applicatie-folie op enkele 'weloverwogen' plaatsen.  De rest spelde ik vast. 

Geen goed plan, beste lezers, knoop dat goed in jullie oren! 

De stof verschoof toch en kwam op sommige plaatsen bol te staan.  Miserie miserie...  Dus lostornen en dan toch maar alles vast strijken (of toch bijna, want de folie was op...).

Voor het werd ingepakt, werd het nog even gekeurd door ons Madelein en haar zeldzaam zittend gat...

Eind goed, al (bijna) goed.  Hier en daar waren er wel wat schoonheidsfoutjes, maar die maken het net uniek...ja, toch?

Pin It

Een teken van troost, een deken van liefde...

Het stikselproject van juni was deze keer één met een betekenis.  We zouden geen ritstasje of mandje maken om onze overvloed aan prullaria in op te bergen, of een rokje om de zomer vrolijk mee in te huppelen.   Neen, niets van dat alles.  Er werd namelijk gestikt met een nobeler doel.  Toegegeven, wereldhonger zullen we van achter onze naaimachine helaas nooit kunnen oplossen, maar soms kunnen we dichter bij huis toch ook wat verwezelijken met slechts een klein gebaar.   En dat deden we door ons steentje, eigenlijk dekentje, bij te dragen aan Little Quilts of Love. 

Deze vereniging zorgt voor kleine dekentjes waar doodgeboren kindjes worden ingewikkeld wanneer ze in de armen van hun ouders worden gelegd.  Zo kan er in alle schoonheid en waardigheid afscheid worden genomen.  De ouders kunnen nadien kiezen of ze het dekentje houden als aandenken, of meegeven met hun kindje. 

Telkens ik aan een vrouw het heuglijke nieuws mag meedelen dat de zwangerschapstest positief is, moet ik er steeds bij vermelden dat het beter is dat ze hun geluk de eerste 12 weken nog niet aan de grote klok hangen.  Maar eens die eerste echo goed is meegevallen, dan is het feest!
Jammer genoeg weten we uit ervaring dat het ook nadien nog kan mislopen, al zijn dat gelukkig meer de uitzonderingen dan de regel. 
Maar het verdriet dat ik tijdens mijn stage op de kraamafdeling zag enkele jaren geleden, vergeet ik nooit.  Het lijkt bijna onwezenlijk om een huilende vrouw te zien persen, wetende dat er geen hemels gekrijs zal volgen wanneer het kindje te voorschijn komt.  Enkel nog meer verdriet...

Het is dan ook een prachtig initiatief dat niet draait om geld doneren of ingewikkelde opdrachten vervullen, gewoon doen wat je graag doet: stikken!  Ik hoop dan ook dat de drempel voor andere stiksters in blogland en ver daarbuiten laag blijft, want het is toch oh zo zinvol... (Kijk maar eens bij de getuigenissen!)

Ik heb zelf toch wat gesukkeld en gezweet bij het maken van dit quiltje.  Nochtans zat ik vlakbij opper-quiltster Nicky, die me wat op weg hielp.  Maar thuis stond ik er alleen voor, samen met m'n oude Singer en die had er niet altijd evenveel zin in.  (Mogelijks heeft dat wat te maken met de aanwezigheid van een nieuwe overlock, die opvallend meer aandacht krijgt).  Na veel lospeuteren en herstikken, leverde ik dan toch ook een klein imperfect dekentje af.  Met little foutjes, maar lots of Love!


Hier, daar en ook ginder, vind je al enkele voorbeeldjes waar ik stiekem toch wat jaloers op ben!

Tot slot nog een woordje van bewondering voor alle quiltsters hier aanwezig.  Ik heb hun werk nog meer leren waarderen.  Want wat heb ik dit onderschat; het is helemaal niet 'gewoon lapjes aan elkaar stikken'.  En god, wat heb je hier nood aan precisie en geduld!

Maar laat je dat vooral niet weerhouden om er ook aan te beginnen, want het resultaat maakt alles weer goed...Pin It