Plattekaastaart met frambozencoulis en speculaas

Heerlijk fris kaasdessert dat smelt op de tong en waarvan zowat alle bekende en minder bekende tv-koks u reeds via andere kanalen met recepten bestookten.  
Maar ik deel u toch ook het mijne mee dat deze ochtend, samen met een kopje koffie, toch menig zintuigen heeft geprikkeld.

Best maak je 'm een avond te voren, zo kunnen alle lagen voldoende lang opstijven.

Ingrediënten (voor een taartvorm van 20cm diameter)

Voor de bodem
250g speculaas
50g boter (gesmolten)
3el donkere cassonadesuiker

Voor de kaastaart
750g volle plattekaas
300g room (minstens 35% vetgehalte)
100g witte suiker
2 pakjes vanillesuiker
5 blaadjes gelatine
1 citroen
1 limoen

Voor de topping
1 zakje frambozencoulis (250g)
3 blaadjes gelatine

Bereiding

Maak de bodem.
Doe de speculaas in de blender/mixer en maal fijn.  Voeg de gesmolten boter en suiker toe en meng goed onder elkaar (eventueel ook met de blender).
Verdeel dit mengsel over de taartvorm en druk goed aan.
Geen nood dat het wat sappig lijkt, na het opstijven van de boter is de bodem opnieuw stevig!

Week 5 gelatineblaadjes in koud water.
Rasp en pers de limoen en de citroen en breng het sap samen met de zeste aan de kook.
Bewaar eventueel een beetje limoenschilfers voor de afwerking.
Knijp de gelatine uit en los het op in het warme sap.
Laat een beetje afkoelen terwijl je verder werkt.

Maak de kaastaart.
Klop de room samen met de suiker en de vanillesuiker goed stijf.  Spatel er vervolgens de plattekaas voorzichtig onder.  En roer er tenslotte ook nog het citroen- en limoensap bij.  Meng goed.
Verspreid het mengsel over de speculaasbodem.
Schuif de taartvom heen en weer over het tafeloppervlak om een mooi egaal oppervlak te krijgen.

Plaats in de koelkast en laat een 2-tal uur opstijven.

Maak de frambozenlaag pas zodra de plattekaas is opgesteven.
Doe 3 gelatineblaadjes in koud water en laat weken.  Breng ondertussen de frambozencoulis aan de kook en meng hier de uitgeknepen gelatine in.
Verdeel het mengsel over de kaastaart terwijl deze nog in de taartvorm zit.  Schud ook hier de vorm rustig heen en weer over de tafel om de toplaag mooi glad te krijgen.

Laat enkele uren afkoelen en werk af met nog wat limoenzeste.

Maak de randen voorzichtig los met een mes en open pas nadien de springvorm.
Tadaa.... daar is het taartje, bijna zo schoon als dat van bij de patissier!

Pin It

Voor Arthur

Ik maakte nog eens een kraamcadeau, voor de verandering... Ik was er al een tijdje mee bezig, maar op m'n laatste dag ziekenverlof (helaas niet laatste dag ziek-zijn), kon ik het pakketje afwerken.  Ik maakte uiteraard enkele klassiekers, maar ik liet me deze keer ook inspireren door één van de nieuwe aanwinsten in mijn boekenkast: Zo Geknipt!   Nog nooit van gehoord, zegt u?  Dan is het nu tijd om u snel naar boekenwinkel of - beurs te reppen en er eentje aan te schaffen.  Want wat een boek!  Het is de perfecte inspiratiebron en handleiding voor allerlei leuke geschenkjes voor feestdagen, babyborrels, verjaardagen, en zo nog veel meer.   Dit jaar maak ik het mezelf gemakkelijk, geen eindeloze speurtochten op Pinterest, maar onder de kerstboom ligt binnenkort simpelweg een resem recepten uit Zo Geknipt.

Genoeg gestoefd.  Tijd voor bewijzen. 

Voor kleine koning Arthur maakte ik: 

1. Een slab (Craft Passion)

2. Een knuffelgiraffe (Craftin' It), die ook rammelt (Zo Geknipt)

3. Een paar babyschoentjes (Lara Lil)

4. Een babyjasje (Zo Geknipt)

5. Een rugzakje (Zo Geknipt)

Gele ruitjes (Stoffen Pauli)

Turquoise katoen (Stoffen Pauli)

Donkergroene fleece/spons (Stoffen Pauli)

Schapenvelletje in katoen (Stoffen Pauli)

Oasis, Yuwa  (Vermiljoen)

Paspeltouw (2mm, Gamma), biais (Veritas)

Gele veters (Veritas)

Knopen wit (Prym), geel (KamSnap)
Satijnen lintjes (Veritas)

Pin It

Duistere dagen

Naar't schijnt zou de zon geschenen hebben dit weekend, al was het blijkbaar wel koud.  Het zou prima weer geweest zijn voor een winterwandeling, in de herfst weliswaar.  Ik heb het maar van horen zeggen, zelf weet ik er niet veel van.   Dit weekend bracht ik namelijk door in de duisternis van mijn woonkamer, omdat de minste zonnestraal die door de rolluiken kwam piepen mijn ogen weer aan het tranen bracht.  Lichtschuwheid.  Een gemene ooginfectie...

Wie had ooit gedacht dat zo'n schijnbaar banale aandoening, zo'n grote impact kon hebben.  Ganse dagen op de tast door het huis, niets om te lezen, niets om naar te kijken, niets om te doen.  Wat als zelfs het schermpje van de gsm te verblindend is om naar te kijken? 

Ik stond er voordien niet meer bij stil, hoe kostbaar ons zicht eigenlijk is en hoe hulpeloos we zijn zonder. 

Ik had het weekend wel enigszins anders voorgesteld.  Op het programma stond immers ook Handgema(r)kt in Genk.  Ik keek er al weken naar uit om er bijvoorbeeld tussen Tiene haar snorretjes te snuisteren, en als trotse snorrendrager weer naar huis te kunnen keren.  Of de stofjes van Bambiblauw eens in het echt te aanschouwen, te voelen.  Helaas.   

Gelukkig kon ik dankzij het Lief toch nog een beetje verse lucht opsnuiven.  Het bleek een geluk bij een ongeluk, de tickets lagen immers al weken vast.  Maar het uitje dat hij gepland had, was er ééntje in het donker!  Perfect dus voor lichtschuwe oogjes.  

"Zaklamp verboden" stond er te lezen op de tickets van de Heksentocht.  En dus trokken we om 21u15 met onze groep, in de pikkepikkedonker, de bossen van Meerdaalwoud in, de verteller en z'n kleine lantaarn voorop.  Mijn hand stevig in de zijne, iedereen dicht tegen elkaar aan.  Nog voor we het eerste tafereel bereikten, weerklonken hier en daar al schrille kreetjes van voeten die onverwacht in diepe modder terechtkwamen.   Het griezelen hing in de lucht. 

Daarna volgde een 3 uur durende wandeling door het bos, langs heksen die hoog in de bomen schommelden en angstaanjagend lachten.  We werden bekeken, betast en soms besprenkeld met duivelse brouwsels.  We zagen hoe heksen terecht werden gesteld en op de brandstapel belandden.  Hoe ze in grote potten gloeiwijn - gemaakt van verse kindertjes - roerden en ons een bekertje uitschonken.

Er waren grommende beulen die vanuit het niets opdoken en kwaaie pastoors die ons probeerden te behoeden voor de duivel.   Op het pad van Ad luisterden we naar het verhaal van de brave heks Martine, de legende van de Moemedel-vallei.  Er was teveel om op te noemen.  Niet minder dan 200 figuranten brachten dit behekste bos tot leven. 

Er werd gelachen, geschrokken en gegild.  Af en toe was er een kleintje dat huilde.  Het leek soms zo echt; mooi én griezelig tegelijk.

Die uitstap in het donker werd mijn lichtje in de duisternis, al moest ik soms nog een traantje wegpinken wanneer de rookeffecten of lantaarns in mijn ogen prikten.  Een echte aanrader voor volgend jaar, maar je moet er op tijd bij zijn want 650 plaatsen zijn hier snel uitverkocht!

Ondertussen kan de rolluik gelukkig al wat hoger en ebt de pijn langzaam weg. 

Nog maar 2 weken smeren.  En daarna ga ik weer 100% genieten van wat hier allemaal te zien valt!

Pin It