Een hondenslab maken voor een ander en mijn eigen viervoeters vergeten? Maar gij!
Melchior, zo heet mijn dikke kater. Een zachte, zwarte pels met witte pootjes; en ook een witte borst, met hier en daar wat rozerood. Toegegeven, dat laatste is geen creatieve ingeving van de natuur geweest, maar een jammerlijk gevolg van een prutserig kattenbandje dat roestte aan het slotje en ongewild zijn kleur afgaf door te vaak mee in het drinkbankje te duiken.
Tijd voor een nieuw kattenbandje, dacht ik een maand geleden. En omdat het maar eens in't jaar Werelddierendag is, besloot ik mezelf nogmaals te kwellen in de kattenbandjes-afdeling van de AVEVE. Lelijke nepleren exemplaren in pastelroze of blauw, fluokleuren, reflecterende bandjes. Van alles wat, maar tegelijkertijd ook niets naar mijn goesting. Behalve dan het roodgeruite, maar daar hadden we dus geen goede ervaringen mee. Ik kocht dan maar een elastisch rood bandje, dat er na een paar dagen uitzag alsof hij het al zijn ganse leventje droeg.
Tijd dus om er zelf één te maken. Want wat je zelf doet, doe je beter, toch?
Ik recycleerde het slotje en het belletje van het oude bandje en stikte deze vast tussen een stuk zwarte elastiek. Zo kan het bandje nog wat meerekken als hij vast komt te zitten. Het gaatje van het slotje verstevigde ik met een riem-oogje.
De bandje zelf bestaat uit een strook stof van ongeveer 30x6cm, verstevigd met vlieseline en nadien als biaislint toegevouwen, het elastiek-deel ertussen.
Omdat adreskokers passé zijn, en daarbij ook altijd verloren gaan, werden zijn naam en mijn telefoonnummer er ook op gestikt. Uiteraard heeft hij een chip, maar u en ik weten allebei dat computers onbetrouwbare wezens zijn.
Meneer heeft zijn nieuwe outfit ondertussen al uitgebreid geshowd aan de voorruit; 't is dat de katten uit de buurt het toch zeker zouden gezien hebben.
stof: Petit Pan (bij Hexagoon)
Pin It
