Transparantie troef

Ik maakte ze al eens eerder.  Meer nog, ik maakte er zelfs een tutorial van.  Het moet een van m'n eerste verzinsels geweest zijn, die garen-etuitjes, maar het lijkt al eeuwen geleden. 

In een verdienstelijke - al zeg ik het zelf - poging om mijn naaigerief eens op te ruimen, besloot ik om nog enkele exemplaren te maken.  Voor elke tint garen één!  

De tas die ik telkens meezeul naar het Leuvens Stiksel is er na al die edities immers nog steeds één met last-minute gerief.  Dus steekt er vanalles wat in: ritsen, velcro, knopen, biais in 5 kleuren, 3 tinten blauwe garen, een gele, een rode, een donker roze, een licht roze, ...  U begrijpt het vast wel.

Maar het klusje voor klosjes was aan verbetering toe.  Ik ging voor meer transparantie.  De juiste kleur garen in één oogopslag!

Het patroon bleef hetzelfde.  De materialen niet.

Eerst en vooral maakte ik het volledig uit stof.  De voering verstevigde ik daarom over het ganse oppervlak met Vlieseline H250.  

 

Daarbij gebruikte ik een doorzichtige plastic voor de garen-strook.  Ik recycleerde hiervoor een soort plastic documentenmapje.  Works just fine! 

Met potlood tekende ik de markeringen over.  Het vaststikken is dankzij de transparante plastic ook een pak eenvoudiger omdat je de markeringen gewoon over elkaar kan leggen.  Hoera! 

En zowaar, het eerste vernieuwde garen-etui is daar!

  

Cars mini green, Echino (via Bambiblauw)

Bloemetjeskatoen (Stoffenspektakel)

Pin It

Doggy style

Ofte, maak eens een hondenslab. 

Waarom, vraagt u zich misschien af?  Wel, omdat een collega dat vroeg en ik na een reeks kraamkadootjes nu wel klaar was voor het grote werk.  

Eenvoudig? Zo lijkt het wel.  En eigenlijk is het dat ook, als je het dagenlange twijfelen over stofjes en materialen niet meerekent uiteraard.   Want het ding moet niet alleen super-absorberend zijn, voor die liters en liters kwijl.  Maar moet het beestje, Vita genaamd, ook nog eens flatteren.  Ahja, want zeg niet zomaar slab tegen een heuse hondenshow-slab!

Ik kreeg de oude slab toegestopt en tekende het model over.  Koos een mooi katoentje en bijpassende badstof (al lijkt dat door de belichting niet zo) en stikte er een huishouddoekje tussen om nóg meer zever op te slorpen.  De paspel maakte ik zelf met touw en biaislint.

Lettertype: Lobster
Stoffen: vosjes van Kokka (Van Marieke), blauwgroene katoen (Stoffen Pauli) en paarse badstof (handdoek, Action)
Fournituren: blauwgroene biais (Stoffenspektakel), paspeltouw (Brico)

In december is de volgende wedstrijd, Vita zal er alvast héél bella uitzien.Pin It

Schaapjes vellen

Of ik niet liever schaapjes zou tellen?  Jazeker, en dat ga ik zo meteen ook doen.

Maar er werd ten huize Annelies wel degelijk een schaapje geveld.  Een pluchen schaap welteverstaan.  En het werd niet zomaar ge-veld, het werd ook nog eens ge-vuld.

Met schapenorganen.  In stof, of wat had u gedacht?

Hoe de vork precies in de steel zit? 

Heel simpel eigenlijk, het is een housewarming-kado.  Voor een chirurg in opleiding en zijn vriendin, én hun nieuwe huisje.  En die chirurg in opleiding, die doctoreert.  Ofte, hij houdt zich dag in en dag uit bezig met wetenschappelijk onderzoek in een labo gevuld met blatende schapen. 

Dus leek het ons, 20 inspiratieloze vrienden, wel leuk om hen een schaap kado te doen.  Ik stelde me vervolgens kandidaat om met het idee aan de slag te gaan, en dat ging als volgt. 

Ik zocht een lief schaap met malse buik en vond het perfecte exemplaar bij Bozzy.  

Ik reed van hot naar her en verzamelde zo een zak snoep, Win For Life lotjes, een IKEA-bon, een FNAC-bon en tenslotte nog een saunabon van het Saunahuisje in Oud-Heverlee. 

In stoffenrestjes maakte ik een maag, een lever met galblaas en wat darmen.  En die vulde ik dan op met al die goodies.

Een hartje kon natuurlijk niet ontbreken. Dankzij deze tutorial toverde ik het om in een herbruikbaar ritstasje.  Om kleingeld of sleutels in te bewaren.

Nadat ik het beestje had opgevuld, naaide ik z'n zachte buik zorgvuldig weer toe met een blinde steek; zoals ook echte chirurgen dat doen.   De lelijke, bruine strik waarmee hij uit de fabriek gekomen was, ruilde ik in voor een zelfgemaakte bandana.  Ik stikte er nog hun namen en de datum van de housewarming op.   Opdat de herinnering nog lang zou blijven voortbestaan...

Pin It